Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...ΠΟΙΗΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...ΠΟΙΗΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΤΣΑΡΛ ΜΠΟΥΚΟΒΣΚΙ, Η.Π.Α., ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...ΠΟΙΗΤΙΚΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 1:08 μ.μ.

0

Heinrich Karl Bukowski (Αύγουστος 1920-Μάρτης 1994), Η.Π.Α.


Το  Πάνθεον της λογοτεχνίας φύλαξε μεταθανάτια (γνωστό φαινόμενο) αλλά ανεξίτηλα για τον Τσαρλ Μπουκόφσκι τη δική του ιερή επιγραφή και τον δικό του ιερό χώρο. Στο διαδίκτυο υπάρχει για τον ίδιο και το έργο του πληθώρα ύλης, καθώς και άρθρα που είναι ανώφελο να τα ανασυνθέσω εδώ χρησιμοποιώντας τον κόπο άλλων. Αυτά όλα είναι στην διακριτική σας ευχέρεια και στην πιθανή σας επιθυμία να τα βρείτε και να τα μελετήσετε. Αν, ωστόσο, σας αρκεί η ομορφιά και η ποιητική ευαισθησία, ιδού. Ο Μπουκόβσκι είναι ένα έντονο, ανεπανάληπτα περιθωριακό φαινόμενο, που αξίζει να μπείτε και να χαθείτε μέσα στη δίνη του.

γ.τ.κ.


Ένα Άλογο με μπλεπράσινα μάτια

βλέπεις αυτό που βλέπεις:
τα τρελάδικα σπανίως
επιδεικνύονται.
πως βαστάμε ακόμα και
ξυνόμαστε και ανάβουμε
τσιγάρα
είναι κάτι παραπάνω από θαύμα
κάτι παραπάνω
απ’ τις λουόμενες καλλονές
από τα ρόδα και τον σκόρο.
να κάθεσαι σ΄ ένα καμαράκι,
και να πίνεις μπύρα
και να στρίβεις τσιγάρο
ακούγοντας Μπραμς
από ένα μικρό κόκκινο ραδιόφωνο
είναι σαν να έχεις βγει
ζωντανός
από μια ντουζίνα πολέμους
ακούγοντας τον ήχο
του ψυγείου
καθώς οι λουόμενες καλλονές σαπίζουν
και τα πορτοκάλια και τα μήλα
κατρακυλούν και πάνε.

*

Ύφος

Το ύφος είναι η απάντηση στα πάντα·
ένας καινούριος τρόπος να επιχειρήσεις κάτι ανούσιο
ή κάτι επικίνδυνο.
να κάνεις κάτι ανούσιο με ύφος
είναι προτιμότερο, παρά να κάνεις
κάτι επικίνδυνο χωρίς ύφος.

να κάνεις κάτι επικίνδυνο με ύφος
είναι αυτό που εγώ ονομάζω Τέχνη.
η ταυρομαχία μπορεί να είναι Τέχνη,
το μποξ μπορεί να είναι Τέχνη,
ο έρωτας μπορεί να είναι Τέχνη,
το άνοιγμα μιας κονσέρβας με σαρδέλες
μπορεί να είναι Τέχνη.

λίγοι έχουν ύφος,
λίγοι μπορούν να διατηρήσουν ένα ύφος,

έχω δει σκύλους με περισσότερο ύφος
απ’ τους ανθρώπους,
παρ’ όλο που ελάχιστοι σκύλοι έχουν ύφος.
οι γάτες έχουν ύφος περίσσιο.

όταν ο Χέμινγουεϋ τίναξε τα μυαλά του στον τοίχο
με μια καραμπίνα, αυτό ήταν ύφος.

η Ζαν Ντ’ Αρκ είχε ύφος.
και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής,
ο Χριστός,
ο Σωκράτης,
ο Καίσαρας,
ο Γκαρθία Λόρκα.

στη φυλακή μέσα γνώρισα ανθρώπους με ύφος,
γνώρισα περισσότερους ανθρώπους με ύφος
μέσα στη φυλακή παρά
έξω απ’ αυτήν.

ύφος είναι η διαφορά:ένας τρόπος να κάνεις,
ένας τρόπος να είσαι.

6 ερωδιοί να στέκονται ήσυχα σε μια μικρή λίμνη
ή εσύ, να βγαίνεις απ’ το μπάνιο γυμνή,
δίχως να ξέρεις πως σε βλέπω.

*

τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο

Τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο
αλύχτησε για μένα

όλους αυτούς τους αιώνες κάτω απ’ τον ήλιο
έχεις ακούσει ανθρώπους να τραγουδούν
να σπάζουν όπως οι μίσχοι που σε βαστούν

έχεις καθίσει σε μαλλιά νεαρών κοριτσιών
που ήταν σωστά τριαντάφυλλα, που τριαντάφυλλου αίσθηση
είχαν,
και ξέρεις, ξέρεις τι συνέβη

έδωσα κάποτε τριαντάφυλλα σε μια γυναίκα και τα έβαλε
πάνω στο κομοδίνο της, και τ’ αγκάλιασε και τα μύρισε
και τώρα η γυναίκα δεν υπάρχει και τα τριαντάφυλλα
έχουν χαθεί

μα το κομοδίνο είναι εδώ, βλέπω το κομοδίνο
και στις λεωφόρους βλέπω ξανά εσένα

ζωντανή, ξανά! Ναι!
και, εγώ είμαι ακόμη
ζωντανός.

τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο
αλύχτησε για μένα

χθες βράδυ περπατώντας
νιώθοντας γύρω απ’ τη μέση μου την παχιά μου σάρκα
όνειρα παλιά που έσβησαν σαν πυγολαμπίδες
είδα ξάφνου ένα λουλούδι
και σαν ένας τρελαμένος γιγάντιος θεός
το άνθος του μάδησα
και ύστερα έβαλα τα πέταλα στην τσέπη μου
νιώθοντας και ξεσχίζοντας
απαλά σωθικά, έτσι ακριβώς!
σαν να ατιμάζεις μια παρθένα.

εκείνη σε αγκάλιασε, σε αγάπησε
και πέθανε, και

μες στο δωμάτιό μου, βγαλμένη απ’ την τσέπη μου,
πίνοντας το πρώτο ποτό της νύχτας, και
στου ποτηριού το χείλος
η ίδια ίδια κοκκινάδα
το ίδιο αγκάθι η ίδια παρθενία, το χέρι μου,
το χέρι μου το χέρι μου· αλύχτησε, τριαντάφυλλο
δόντια αιώνων ανθίζουν
στον ήλιο, θεός τεράστιος θεός
καταραμένος ξεριζώνει αυτά τα ποιήματα
 απ’ το κεφάλι μου.

*

Μ’ έφαγαν οι πεταλούδες

θα κερδίσω ίσως στον ιρλανδέζικο ιππόδρομο
ίσως τρελαθώ
ίσως
ίσως ταμείο ανεργίας ή
μια πλούσια λεσβία στην κορυφή του λόφου
ίσως να μετενσαρκωθώ σε βάτραχο…
ή να βρω 70.000 δολάρια σε μια πλαστική σακκούλα
να επιπλέουν στην μπανιέρα.

χρειάζομαι βοήθεια
είμαι ένας παχύς άντρας που μ’ έφαγαν
τα πράσινα δέντρα
οι πεταλούδες
κι εσύ

μια έτσι μια αλλιώς
σαν την λάμπα
τα δόντια μου πονούν πονούν τα δόντια της ψυχής μου
δεν μπορώ να κοιμηθώ
προσεύχομαι για τα χαλασμένα τραμ
τα λευκά ποντίκια
τις μηχανές που άρπαξαν φωτιά
το αίμα πάνω στην πράσινη ρόμπα του γιατρού σ’ ένα
χειρουργείο του Σαν Φρανσίσκο
που με μάγκωσαν
ωχ ωχ
άγρια: το κορμί μου εκεί γεμάτο παρά μόνο από μένα
πιασμένος στα μισά του δρόμου ανάμεσα στα γηρατειά
και στην αυτοκτονία
σπρωγμένος σε εργοστάσια μαζί
με τους νεότερους
κρατώντας τον ρυθμό
καίγοντας το αίμα μου σαν βενζίνη και
κάνοντας ευτυχισμένο τον επιστάτη

τα ποιήματά μου δεν είναι παρά
γρατζουνιές στο πάτωμα
κάποιου κλουβιού.


Μετάφραση, Γιάννης Λειβαδάς

ΕΝΤΒΑΡΝΤ ΚΟΤΣΜΠΕΚ, ΣΛΟΒΕΝΙΑ, ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...ΠΟΙΗΤΙΚΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 6:23 μ.μ.

0


 Edvard Kocbek, Σλοβενία

Ο Έντβαρντ Κότσμπεκ έγραψε τις ποιητικές συλλογές "Γη", "Τρόμος" και "Αναφορά", που είναι πλούσιες σε εικονοκλαστικές αναφορές σε θρησκευτικά και ιστορικά σύμβολα και περιέχουν έντονα στοιχεία ηθικής στάσης και παραδοχής των κρυφών δυνάμεων του κόσμου. Από τους πρώτους προπολεμικούς διανοούμενους επηρέασε καίρια την εξέλιξη της σύγχρονης ποίησης στη Σλοβενία, επαναστατώντας ταυτόχρονα εναντίον του δογματισμού της Καθολικής Εκκλησίας. Έγραψε επίσης διηγήματα με τίτλο "Φόβος και κουράγιο" και δυο τόμους ("Συντροφικότητα", "Ντοκουμέντο") με αναμνήσεις του απ' τον αγώνα των παρτιζάνων στη γερμανική κατοχή.

Το μπαστούνι

Τι θα κάνω με το μπαστούνι μου
τώρα που άρχισε να μ' αφήνει πίσω;
Να το πετάξω στη φωτιά ενός τσοπάνη,
να το χαρίσω στον κουτσό του δρόμου
η σε προσκόπους που κάνουν αναγνώριση
της Γης της Επαγγελίας;
Να το σηκώσω στον αέρα
για να κατασιγάσω το σάλο των ανθρώπων
ή να το στήσω για τρικλοποδιά του αδελφού μου
έτσι που να σπάσει το πόδι του στο σκοτάδι; 
Να το πετάξω στη θάλασσα 
για να σώσω κάποιον που πνίγεται
η να το φυτέψω σε κάποιο χωράφι
να στέκεται στον άνεμο σαν ένα σκιάχτρο;
Να το κρεμάσω σε μια εκκλησιά προσκυνητών
για να μεγαλώσω τον αριθμό από τα λείψανα
ή να το θάψω σ' ένα δάσος
έτσι που να μη το βρίσκουν οι δικαστικοί κλητήρες;
Να το δώσω σ' έναν ανίδεο πατέρα
για να μπορεί να δαμάζει το γιο του
ή να τ' αφήσω έξω στη δροσιά 
έτσι που να πρασινίσει πάλι;
Να το χαρίσω σ' ένα μαέστρο χορωδίας
να εναρμονίζει τις φωνές 
ή να το δώσω  σ' ένα ανυπόμονο παιδί
για να στηρίζει μ' αυτό τη σκηνή του;
Να εντοπίσω μ' αυτό μια πηγή
με σκοπό να αρδεύεται η έρημος
ή για να βγάλω ψωμί
απ' το καπέλο ενός ταχυδακτυλουργού στη σκηνή; 
Όχι, δεν θα κάνω τίποτε απ' αυτά
γιατί όλα είναι επικίνδυνα και ανόητα -
θα το τσακίσω πάνω στο γόνατό μου
και θα το πετάξω κάτω σ' ένα βαθύ φαράγγι
έτσι που να μπορούν οι εγκοπές του 
να δίνουν το μέτρο της πτώσης μου. 

*

Μια λαχτάρα για φυλακή

 Καθυστέρησα πολύ τις πιο σπουδαίες
πνευματικές ασκήσεις της ζωής μου.
Ξέμεινα χωρίς απόδειξη 
της αληθινής μου αξίας.
Κάθε φυλακή είναι ένας θησαυρός,
ένα μυστικό συρτάρι, ένα ζηλότυπο
δωμάτιο βασανισμών, η πιο σπουδαία σκηνή
απ' το μαρτύριο ενός χασάπη προτού τον διαφθείρει
μια γυμνή γυναίκα μ' ένα μαχαίρι στο χέρι.
Μου έλειψε η γοητεία αυτής της αγάπης,
θα πέθαινα πιο εύκολα αν είχα λογαριάσει όλα
τα τετράγωνα στο πάτωμα του μοναχικού μου κελιού
κι είχα αποτελειώσει μες στις σκέψεις μου τα
διάφανα φρέσκα πάνω στο σκονισμένο τζάμι
κι είχα ατενίσει ανάμεσα απ' τους τοίχους
τα ακραία φυλάκια της ανθρωπότητας.
Τώρα κατέρευσες, κελί μου, 
θρυμματισμένο στην ανοιχτοσύνη,
ο κόσμος έπαψε να είναι από λυτρωτική σκληρότητα
κι έγινε μόνο μια κυριακάτικη αυλή.
Δεν μπορείς να με δοκιμάζεις πιο πολύ
δεν είμαι πια φιγούρα για τη χριστουγεννιάτικη φάτνη,
σ' ένα κουκλοθέατρο ή μια επίδειξη από ρομπότ.
Προετοιμάζω τον εαυτό μου για ένα άλλο παιχνίδι -
πρόσεξε, μεταμορφώνομαι σ' ένα μικρό γκρίζο ποντίκι
οι κρυψώνες μου είναι ολόγυρα,
απόψε θα κοιμηθώ στο μανίκι ενός παιδιού
χωρίς δεξί χέρι, αύριο θα ονειρευτώ
στον αντίλαλο μιας σκιάς που κοιμάται
μετά το ταξίδι της
σ' ένα παραμύθι που δεν έχει τέλος.

*

Διαλεκτικές

 Ο οικοδόμος κατεδαφίζει σπίτια,
ο γιατρός επιταχύνει τον θάνατο,
κι ο διευθυντής της πυροσβεστικής υπηρεσίας
είναι ο μυστικός αρχηγός των εμπρηστών,
τέτοια εξαγγέλλουν οι έμπειρες διαλεκτικές
κι η Βίβλος εξαγγέλλει κάτι παρόμοιο:
ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται
και οι έσχατοι έσονται πρώτοι.

 Υπάρχει ένα γεμάτο τουφέκι στου γείτονα,
ένα μικρόφωνο κάτω απ' το κρεβάτι
κι η θυγατέρα είναι ένας καταδότης.
Ο γείτονας καταρέει από ένα χτύπημα,
το ρεύμα του μικρόφωνου πέφτει
κι η θυγατέρα πηγαίνει για εξομολόγηση.
Ο καθένας γαντζώνεται απ' την κοιλιά ενός κριαριού
όταν φεύγει κρυφά απ' τη σπηλιά του κύκλωπα.

 Τη νύχτα ακούω παράφωνες μουσικές
να φτάνουν απ' τη σκηνή του τσίρκου,
υπνοβάτες ακροβατούν πάνω στα σύρματα
τρικλίζοντας μ' αβέβαια χέρια,
κι οι φίλοι τους από κάτω ουρλιάζουν
για να τους ξεσηκώσουν από τον ύπνο,
γιατί όποιος βρίσκεται ψηλά πρέπει να κατεβεί
κι όποιος κοιμάται, αφήστε τον να κοιμηθεί πιο βαθιά.

 *

 Σημεία

 Ο γρύλος  λικνίζει
την πυγολαμπίδα
μες στην κούνια της φωνής του.
Μια βάρκα από
γυρτές γαλάζιες σκιές
κρέμεται πάνω απ' το νερό.
Το δειλινό φέρνει
το πικρό άρωμα της ιτιάς
κι ένα πέπλο από ομίχλη.
Ένα δέντρο ξαφνιασμένο
αναχαιτίζει
μια γροθιά γεμάτη ζεστά αστέρια.
Πίσω από ένα χοντρό φράχτη
με ανήσυχες αγριοφουντουκιές
πράσινα μάτια 
ανάβουν:
μέσα τους καίνε
κραυγές προσδοκίας
κι η μεθυστική απειλή
του μυστήριου.

ΓΚΕΟΡΓΚ ΤΡΑΚΛ, ΑΥΣΤΡΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...ΠΟΙΗΤΙΚΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 5:23 μ.μ.

0




 
Ο Τρακλ (3 Φλεβάρη 1887-3 Νοέμβρη 1914) στην Αυστριακή - Γερμανική λογοτεχνία

«Η μοναδική αυστηρότητα της πολυσήμαντης γλώσσας του Τρακλ είναι με μια υψηλότερη έννοια τόσο σαφής, ώστε υπερέχει απεριόριστα σε σύγκριση με την ακρίβεια του απλά επιστημονικά σαφούς όρου». Έτσι γράφει ο Μάρτιν Χάιντεγκερ για τον Τρακλ. Αυτή η γνώμη παραξενεύει ίσως, μια και μπορεί κανείς να διαβάσει πολλά ποιήματα του Τρακλ – και κυρίως πολλά από τα πρώτα του – σαν στίχους ενός ποιητή της ρομαντικής παράδοσης. Και είναι ολοφάνερο πως δεν υπάρχει σχεδόν κανένα ποίημα του Τρακλ που να μη διατρέχεται από τέτοια – συχνά, βέβαια, κάπως στερεότυπα – ρομαντικά μοτίβα: καμπάνες μοναστηριού και τιτιβίσματα πουλιών, σκιές του δάσους και ήχοι βιολιού. Στη μελαγχολική μελωδία των στίχων του αφήνει να ξεθωριάζουν τα όρια ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, στο παρελθόν και στο παρόν, και μοιάζει να παριστάνει μ’ αυτό τον τρόπο τη συνύφανση όλων των φαινομένων του κόσμου, την “unio mystica” κάθε ύπαρξης. Έτσι τουλάχιστον μπορεί να φανεί σ’ έναν βιαστικό αναγνώστη.
Βέβαια, αν κοιτάξει κανείς κάπως πιο προσεχτικά, θα παρατηρήσει ότι αυτά τα ρομαντικά μοτίβα έχουν αποκτήσει στο έργο του Τρακλ, αν μη τι άλλο, μια σημαντικά μεγαλύτερη γλωσσική ακρίβεια απ’ ό,τι είχαν μέχρι τότε. Ο Τρακλ δεν κατονομάζει πια απλά μια οποιαδήποτε χειροπιαστή πραγματικότητα. Μιλάει μόνον για το «φεγγοβόλημα», το «κροτάλισμα», το «βουητό», τη «λάμψη», το «πύρωμα», μιλάει κυρίως για το παιχνίδισμα και τις αποχρώσεις των φαινομένων. Δεν πρόκειται πια εδώ για την ρομαντική παράδοση αλλά μάλλον για την παράδοση του γαλλικού ιμπρεσιονισμού – αυτή συναντά κανείς στους στίχους του. Πολλά ποιήματα του Τρακλ μπορούν να διαβαστούν σχεδόν σαν μουσικές - ποιητικές παραλλαγές πάνω σε πίνακες του Μονέ, του Σωρά ή του Γκωγκέν. Ό,τι  ισχύει γι’ αυτούς τους ζωγράφους  ισχύει και γι’ αυτόν: δεν υπάρχει πλέον μια «πραγματικότητα» που να μπορεί κανείς να την καθορίσει με σαφήνεια. Και ακριβώς στον πιο επίμονο και διεισδυτικό παρατηρητή αποκαλύπτεται αυτή η «πραγματικότητα» σαν κάτι πολυσήμαντο, σαν κάτι τρόπον τινά αιωρούμενο ανάμεσα σ’ αυτόν και στα άγνωστα πράγματα.
Το πόσο φαινομενικά είναι τα ρομαντικά μοτίβα στην ποίηση του Τρακλ γίνεται ιδιαίτερα σαφές αν προσέξει κανείς ότι συχνά σ’ ένα και το αυτό ποίημα αντιπαρατίθενται σ’ αυτά κατά τελείως παράφωνο τρόπο διαφορετικά στοιχεία …
…Μέχρι και στον τρόπο της δομής της έκφρασης  μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι η πραγματικότητα κατακερματίζεται για τον Τρακλ σε ασύνδετα μεμονωμένα μέρη. Δε συνθέτει όπως ο κλασικός - ρομαντικός ποιητής περίπλοκες, σοφά δομημένες προτάσεις –  αυτό θα ήταν η συντακτική απεικόνιση ενός σύνθετου, ιεραρχικά οργανωμένου κόσμου. Ο Τρακλ παραθέτει μάλλον τη μια μετά την άλλη σύντομες κύριες προτάσεις, από τις οποίες σχεδόν καμιά δεν έχει θεματικά κάποια κατανοητή σχέση με την προηγούμενη ή την επόμενη. Σαν να ήθελε να σχολιάσει αυτό τον τρόπο σύνταξης, γράφει ο Τρακλ σ’ ένα από τα τελευταία του γράμματα: «Είναι μια ακατονόμαστη δυστυχία όταν κάποιου του γκρεμίζεται ο κόσμος σε χίλια κομμάτια». Και τελειώνει την επιστολή αυτή με τη συγκλονιστική διαπίστωση: «Ξέσπασε μια πέτρινη σκοτεινιά».
Σ’ αυτή την εικόνα, όμως, πραγματοποιείται επιτέλους κάτι από αυτό που περιγράφει ο Χάιντεγκερ σαν τη «μοναδική αυστηρότητα της πολυσήμαντης γλώσσας του Τρακλ». Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της ζωής του – χρόνια που βασανιζόταν από όλο και σοβαρότερες μελαγχολίες – πετυχαίνει ο Τρακλ να αναπτύξει μια ποιητική γλώσσα που έχει την ικανότητα να εκφράζει κάτι μέχρι τότε ανέκφραστο, αόριστο και ανεξήγητο.
Περιγραφές της φύσης ή των ψυχικών καταστάσεων, όπως συνηθίζονταν μέχρι τότε, δε θα βρει κανείς πλέον στην ποίηση του Τρακλ. Με τη βοήθεια μιας νέας, τρόπον τινά, «απόλυτης» χρήσης γλωσσικών όρων – και με τον καινούριο τρόπο να συσχετίζονται μεταξύ τους – αναλαμβάνει ο Τρακλ με «μοναδική αυστηρότητα» να δώσει μορφή στην κατακερματισμένη άγνωστη πραγματικότητα. «Κοιτάζει κανείς, κοιτάζει», γράφει σ’ ένα από τα γράμματά του, «και τα πιο μηδαμινά πράγματα είναι χωρίς τέλος. Φτωχαίνει κανείς όσο πλουσιότερος γίνεται». Κι έτσι, σα να είχε επιτέλους βρει την ποιητική του γλώσσα, γράφει σ’ ένα από τα ποιήματά του εξορκίζοντας την άφωνη σιωπή:

Μια σκιά είμαι, μακρινών σκοτεινών χωριών.
Τη σιωπή του Θεού
Ήπια από την πηγή του ιερού δάσους.
Κρύο μέταλλο ακουμπάει στο μέτωπό μου.
Αράχνες ψάχνουν την καρδιά μου.
Είναι ένα φως που σβήνει μες στο στόμα μου.

Klaus Betzen

___

(σημείωση: δεν θεωρώ ιδιαίτερη ανάγκη να συνθέσω, εδώ, από στοιχεία μια νέα βιογραφία. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες και στη Βικιπαίδεια. Παρακαλώ, ανατρέξτε. γ.τ.κ.)

___

Τρομπέτες

Κάτω από ιτιές που κλάδεψαν, εκεί που παίζουνε 
παιδιά ηλιοκαμένα
κι ο αέρας περνά μέσ' απ' τα φύλλα - ακούγονται
τρομπέτες.
Ρίγησε το προαύλιο μιας εκκλησιάς.
Λάβαρα πορφυρά θροΐζουνε μέσ' απ' της σφενταμιάς 
τη λύπη
καβαλάρηδες καλπάζουν και περνούν αγρούς με σίκαλη,
άδειους μύλους.

Οι βοσκοί τη νύχτα τραγουδούν κι ελάφια
ξεπροβάλλουν
στον κύκλο της φωτιάς τους, η θλίψη του αρχαίου
δάσους,
από το μαύρο τοίχο εκτοξεύονται χορευτές.
λάβαρα πορφυρά, γέλιο, τρέλα, τρομπέτες.

*

 Νυχτερινό τραγούδι

 Ανάσα του ακίνητου. Πρόσωπο ζώου
παγωμένο από το γαλάζιο, απ' την αγιότητά του.
Τεράστια η ισχύς της σιωπής στην πέτρα.

 Η μάσκα ενός νυχτοπουλιού. Τρεις απαλοί ήχοι
σβήνουνε σ' έναν. Ελάι! το πρόσωπό σου
σκύβει αμίλητο πάνω απ' το αχνογάλαζο νερό.

 Και σεις, καθρέφτες της αλήθειας ήρεμοι.
Στα κεχριμπαρένια μάγουλα του μοναχικού
να 'τη που καθρεφτίζεται η λάμψη
των αμαρτωλών αγγέλων.

 *

 Ο ήλιος

 Ο ήλιος καθεμέρα στο λόφο έρχεται χρυσός.
Ωραίο το δάσος, το μαύρο αγρίμι
κι ο άνθρωπος: βοσκός ή κυνηγός.

 Ρόδινο το ψάρι ξεμυτίζει στην πράσινη λιμνούλα.
Κάτω απ' το στρόγγυλο ουρανό
σ' ένα σκαρί γαλάζιο φεύγει ο ψαράς ταξίδι δίχως 
θόρυβο.

 Αργά ωριμάζει το σταφύλι και το καλαμπόκι.
Καθώς η μέρα λήγει ακίνητη
κάτι καλό, κάτι κακό ετοιμάζεται.

 Σαν έρθει η νύχτα,
ο στρατοκόπος απαλά σηκώνει τα βαριά του
βλέφαρα.
Μέσ' από άβυσσο γεμάτη ίσκιους, ο ήλιος βγαίνει.

*

 Το τραγούδι του αποχαιρετισμού

 Γεμάτο αρμονία το πέταγμα των πουλιών. 
Τα πράσινα δάση αυτό το δειλινό 
μαζεύτηκαν σε ήρεμες καλύβες.
Τα κρυσταλλένια μονοπάτια του ελαφιού.
Το πότισμα του ρυακιού κάτι σκοτεινό καθησυχάζει,
τις υγρές σκιές και τα λουλούδια του καλοκαιριού
που εξαίσια ηχούν στον άνεμο.
Το σκεφτικό μέτωπο του ανθρώπου σκοτείνιασε.
Κι ένα μικρό φανάρι, η καλοσύνη,
ανάβει στην καρδιά του. 
ειρήνη του δείπνου. γιατί αγιάστηκαν
το ψωμί και το κρασί από τα χέρια του Θεού
και σε κοιτάζει ο αδελφός
με νυχτωμένα μάτια σιωπηλά
σαν να 'θελε να πάρει ανάσα 
απ' τις αγκαθερές περιπλανήσεις του.
Αχ, το να ζεις
στο αποπνευματωμένο της βραδιάς γαλάζιο.
Η ησυχία στο δωμάτιο
ωραία ξετυλίγει τις σκιές των γέρων,
τα πορφυρά μαρτύρια,
το θρήνο μιας μεγάλης οικογένειας
που ξεκληρίζεται τώρα ταπεινά
στο στείρο αγγόνι της.
Γιατί από τα σκοτεινά λέπια της τρέλας
λαμπρότερος ξυπνά ο άρρωστος της υπομονής
στο πέτρινο κατώφλι
και το ψυχρό γαλάζιο με το αστραποβόλο
γύρισμα του φθινόπωρου,
το ήσυχο σπίτι και οι μύθοι του δάσους
ισχύουν και κάνουν ό,τι θέλουν τώρα
και τα φεγγαρίσια μονοπάτια των αποχωρισμένων
τον παίρνουνε στη δυνατή αγκαλιά τους.

 __

 Το στοιχείο της φύσης που σηματοδοτεί καίρια την ποίηση του Τρακλ παίρνει μια μεταφυσική, σχεδόν δαιμονιακή, διάσταση. Αν θελήσουμε να συγκρίνουμε σ' αυτό τον Τρακλ με τον Έσσε, απ' τη σύγκριση βγαίνει αναντίρρητα κερδισμένος ο Τρακλ. Είναι φανερό, στην περίπτωση του Τρακλ, πως έχουμε ένα γνήσιο ποιητικό τάλαντο που με την εξπρεσιονιστική του εικονοκλαστικότητα ανέτρεψε την ισορροπία του γερμανικού λυρισμού στον αιώνα μας (sc. εικοστό) πηγαίνοντας κατευθείαν στον μεγάλο Χαίλντερλιν. 
Η νοσταλγία, η απώλεια, η αποδημία, η επιστροφή, στον Τρακλ αποκτούν σχεδόν υλική υπόσταση μέσα στην αγωνία τους και παύουν να λειτουργούν σαν λέξεις, υπερβαίνοντάς τις και πολιτογραφούμενες σ' ένα χώρο που προέχει το ρίγος του αγνώστου και το υπαρξιακό άγχος.

 Ανδρέας Αγγελάκης

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)