ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΔΙΣΤΙΧΑ, ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 1:05 μ.μ.

0



Δημοτικά δίστιχα

1
Στρουφογυρίστρα του χορού και νοστιμιά του κάβου,
φεργάδα χρυσοπράσινη στη μέση του πελάγου.

2
Νταγιάντιζε, νταγιάντιζε, νταγιάντα μόνο, μόνο
ως νταγιαντούμε τα πουλιά των ασκαγιών τον πόνο.

3
Θαρρώ πεινώ, μα γω διψώ, μα δε διψώ, νυστάζω,
μα δε νυστάζω, ξαγρυπνώ για σε κι αναστενάζω.

4
Άσ’ τα χρυσή, άσ’ τ’ αργυρή, άσ’ τα μαλαματένια,
άσ’ τα φεγγαροπρόσωπη και μαργαριταρένια.

5
Καταμεσίς στα φρύδια σου τσαι στα ξανθά μαλλιά σου
κάθεται η αγάπη μου και γράφει τ’ όνομά σου.

6
Σκοτία έν κι λέπω σε, το λάλοπον σ’ ακούγω,
απλώνω τα ξερόσερα μ’, απάν ση κάρδα σ’ κρούγω.

7
Ανάμεσα στου ουρανού κρέμεται ένα στατέρι,
εκεί θα πάω να λυγιστώ, για να σε κάμω ταίρι.

παρουσίαση, Σωκράτης Σκαρτσής

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ, Μ' ΕΝΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΜΟΥΣΙΚΗ Ή ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 1:04 μ.μ.

0


Σάμουελ Μπέκετ, Ευτυχισμένες μέρες





Ω, ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ, ΣΕΛΙΔΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 12:58 μ.μ.

0



Samuel Beckett, Σάμουελ Μπέκετ (1906-1989)

Ω, οι ωραίες μέρες

(σε δυο πράξεις, απόσπασμα απ’ την  πρώτη πράξη)

Κομμένο χόρτο σε σχήμα χαμηλού λόφου. Προς τα πίσω μια κατωφέρεια πιο απότομη. Θαμμένη  μέχρι ψηλά στη μέση, μέσα στο λόφο, η ΟΥΪΝΝΥ. Στα δεξιά της και πίσω της, ξαπλωμένος κατάχαμα, κοιμισμένος, κρυμμένος από το λόφο, ο ΟΥΪΛΛΥ, μακριά παύση.
………………………………………………………………………………………………………………

ΟΥΊΝΝΗ, …  (ευτυχισμένη). Ω, ωραία μέρα που θα είναι και πάλι! (Παύση. Η ευτυχισμένη έκφραση σβήνει. Χαμηλώνει τα γυαλιά της πάνω στη μύτη και ξαναρχίζει να βάφει τα χείλη της. Ο ΟΥΊΛΛΥ ξεδιπλώνει μια εφημερίδα, χέρια αόρατα. Τα κιτρινισμένα φύλλα, το πάνω μέρος, πλαισιώνουν το κεφάλι του. Η ΟΥΪΝΝΥ  τελειώνει τα χείλη της, απομακρύνει λίγο τον καθρέφτη και τα εξετάζει). Δροσερό στοματάκι. (Ο ΟΥΪΛΛΥ γυρίζει τη σελίδα. Η ΟΥΪΝΝΥ αφήνει τον καθρέφτη και το κραγιόν και στρέφεται προς την τσάντα). Στοματάκι ωχρό.
( Ο ΟΥΪΛΛΥ γυρίζει τη σελίδα. Η ΟΥΪΝΝΥ ψάχνει μέσα στην τσάντα, βγάζει ένα καπέλο παρδαλό, χωρίς γύρο, με φτερό τσαλακωμένο, γυρίζει μπροστά, σιάζει το καπέλο, ισιώνει το φτερό, σηκώνει το καπέλο ψηλά προς το κεφάλι της. Η κίνηση σταματά απ’ τη φωνή του ΟΥΪΛΛΥ).
ΟΥΪΛΛΥ (διαβάζοντας): Ο Σεβασμιότατος Πατήρ εν Κυρίω Κάρολος Σασεπώ πέθανε μέσα στο λουτρό του. (Παύση).
ΟΥΪΝΝΥ (Κοιτάζοντας μπροστά της, με το καπέλο στο χέρι, με έκφραση πυρετώδικης ανάμνησης). Ο Σαρλώ Σασεπώ; (Παύση). Κλείνω τα μάτια. (Βγάζει τα γυαλιά της και κλείνει τα μάτια με το καπέλο στο ένα χέρι και τα γυαλιά στο άλλο) και βρίσκομαι πάλι καθισμένη πάνω στα γόνατά του, μέσα στον κλειστό κήπο του Φουγκάξ και του Μπαρινέφ, πίσω απ’ το σπίτι, κάτω απ’ την ακακία. (Παύση). Ανοίγει τα μάτια, βάζει τα γυαλιά της, παίζει με το καπέλο). Ω, οι ωραίες μέρες της ευτυχίας!
(Παύση. Πλησιάζει το καπέλο στο κεφάλι της. Η κίνηση σταματά απ’ τη φωνή του ΟΥΪΛΛΥ).
ΟΥΪΛΛΥ (Διαβάζοντας):  Ζητείται νέος δραστήριος.
    (Παύση. Πλησιάζει το καπέλο στο κεφάλι της, σταματά την κίνηση, βγάζει τα γυαλιά της, στηλώνει το βλέμμα μπροστά, τα γυαλιά στο ένα χέρι, το καπέλο στο άλλο).
ΟΥΪΝΝΥ: Ο πρώτος μου χορός! (Παύση). Ο δεύτερος  χορός μου. (Παύση. Κλείνει τα μάτια). Το πρώτο μου φιλί! (Παύση. Ο ΟΥΪΛΛΥ γυρίζει τη σελίδα. Η ΟΥΪΝΝΥ ανοίγει τα μάτια).
………………………………………………………………………………………………………………
(ξαναρχίζει να επιθεωρεί το λόφο, σηκώνει το κεφάλι). Αδυναμία φυσική. (Ξαναρχίζει να επιθεωρεί το λόφο). Ούτε ίχνος χτένας (Ψάχνει). Ούτε ίχνος βούρτσας (Σηκώνει το κεφάλι. Έκφραση αμήχανη. Στρέφεται προς την τσάντα, ψάχνει μέσα). Η χτένα είναι εδώ (Γυρίζει μπροστά. Έκφραση αμήχανη. Στρέφεται προς την τσάντα., ψάχνει). Η βούρτσα είναι εδώ (Γυρίζει μπροστά. Έκφραση αμήχανη). Ίσως τις ξανάβαλα μέσα αφού χτενίστηκα. (Παύση. Το ίδιο). Αλλά συνήθως δε βάζω τα πράγματά μου μέσα, αφού τα χρησιμοποιήσω, όχι, τ’ αφήνω να σέρνονται εδώ κ’ εκεί, και τα βάζω όλα μαζί, στο τέλος της ημέρας. (Χαμόγελο). Για να μιλήσω με το παλιό στυλ! (Παύση). Το γλυκό παλιό στυλ! (Το χαμόγελο σβήνει). Κι όμως… Μου φαίνεται… πως θυμάμαι… (Ξαφνικά ανήσυχη). Ω, τόσο το χειρότερο, ποια σημασία, να αυτό που λέω πάντα, είναι πολύ απλό, θα χτενιστώ πιο ύστερα, πολύ απλό, ο χρόνος ανήκει στο Θεό και σε μένα. (Παύση). Στο Θεό και σε μένα…(Παύση). Παράξενη έκφραση. (Παύση). Λέγεται αυτό; (Γυρίζοντας λίγο προς τον ΟΥΪΛΛΥ).  Μήπως μπορεί να το πει κανείς, Ουϊλλυ, Πως ο χρόνος ανήκει στο Θεό και σε μας; (Παύση. Γυρίζοντας λίγο περισσότερο, πιο  δυνατά). Μήπως θα το ’λεγες αυτό εσύ, Ουϊλλυ, Πως ο χρόνος σου ανήκει στο Θεό και σε σένα;
   (Μακριά παύση).
ΟΥΪΛΛΥ: Ησύχασε.
ΟΥΪΝΝΥ (Γυρίζοντας μπροστά, χαρούμενη): Ω, θα μου μιλήσει σήμερα, ω, η ωραία μέρα που θα ’ρθει. (Παύση. Η ευτυχισμένη έκφραση σβήνει). Ακόμα μία! (Παύση). Έλα, λοιπόν, τι έλεγα; Α, ναι τα μαλλιά μου, πιο ύστερα, κάτι θα ’χω να κάνω πιο ύστερα. (Παύση). Έβαλα (Φέρνει τα χέρια της στο καπέλο) ναι, έβαλα το καπέλο μου (Κατεβάζει τα χέρια) δεν μπορώ να το βγάλω τώρα. (Παύση). Να σκεφτεί κανείς πως υπάρχουν στιγμές που δεν μπορεί να βγάλει το καπέλο του, έστω κι αν απ’ αυτό εξαρτάται η ζωή του. Είναι στιγμές που δεν μπορείς να το βάλεις,  άλλες στιγμές που δεν μπορείς να το βγάλεις. (Παύση). Πόσες φορές είπα, Βάλε το καπέλο σου τώρα, Ουϊννυ, δεν έχεις άλλο να κάνεις αλλά αυτό, Βγάλε το καπέλο σου τώρα, Ουϊννυ, σαν ένα καλό κορίτσι, αυτό θα σου κάνει καλό, και δεν το έκανα, (Παύση). Δεν το μπορούσα. (Σηκώνει το χέρι, ελευθερώνει μια τούφα μαλλιών κάτω απ’ το καπέλο, την πλησιάζει στα μάτια της, την  λοξοκοιτάζει, την παρατά, κατεβάζει το χέρι).  Χρυσαφένια, τα είπες εκείνη την ημέρα, όταν επιτέλους είχαμε μείνει μόνοι, χρυσαφένια μαλλιά – σηκώνει το χέρι με μια χειρονομία σηκωμένου ποτηριού) – στα χρυσαφένια σου μαλλιά… να μπορούσαν ποτέ… (Η φωνή σπάζει)… ποτέ… (Κατεβάζει το χέρι. Σκύβει το κεφάλι. Παύση. Χαμηλά). Εκείνη την ημέρα. (Παύση. Το ίδιο). Ποια μέρα; (Παύση. Σηκώνει το κεφάλι. Φωνή κανονική). Τώρα τι; (Παύση). Οι λέξεις σ’ εγκαταλείπουν. Υπάρχουν στιγμές που ακόμα κ’ οι λέξεις σ’ εγκαταλείπουν. (Γυρίζοντας λίγο περισσότερο, πιο δυνατά). Δεν είν’ αλήθεια, Ουϊλλυ, ότι ακόμα κ’ οι λέξεις σ’ εγκαταλείπουν, μερικές φορές; (Παύση. Γυρίζει μπροστά). Τι πρέπει λοιπόν να κάνει κανείς ώσπου να ξανάρθουν; Να χτενιστεί, αν δεν τόχει κάνει, ή αν υπάρχει αμφιβολία, να λιμάρει τα νύχια του, αν έχουν ανάγκη από λιμάρισμα, έτσι θα μπορεί να περιμένει ώσπου νάρθουν. (Παύση). Αυτό είναι που θέλω να πω. (Παύση). Αυτό είν’ όλο που θέλω να πω. (Παύση).Αυτό που βρίσκω τόσο υπέροχο, που δεν περνά μέρα (χαμόγελο) – για να μιλήσω στο παλιό στυλ! (το χαμόγελο σβήνει) σχεδόν καμιά, χωρίς λίγος πόνος. (Ο Ουϊλλυ κατρακυλά πίσω απ’ το λόφο, η Ουϊννυ γυρίζει προς το μέρος του) για μια μικρή ευχαρίστηση. (Στρέφεται και γέρνει όσο μπορεί περισσότερο). Έμπα μέσα στην τρύπα σου τώρα, Ουϊλλυ, έχεις αρκετά ψηθεί. (Παύση). Κάνε όπως σου λέω, Ουϊλλυ, μη μένεις πεσμένος εκεί, κάτω απ’ αυτόν τον φοβερό ήλιο, έμπα μέσα στην τρύπα σου. (Παύση). Άιντε, Ουϊλλυ! (Ο Ουϊλλυ, αόρατος, προσπαθεί να συρθεί προς την τρύπα του, απ’ τ’ αριστερά). Πριν είναι αργά! (Παρακολουθεί με το βλέμμα την προσπάθειά του). Όχι πρώτα το κεφάλι, κουτέ, πώς θα γυρίσεις μετά; (Παύση). Αυτό είναι… στροφή… τώρα… πίσω πάλι. (Παύση).  Ω, καταλαβαίνω αγάπη μου, να σύρεσαι προς τα πίσω δεν είναι εύκολο, αλλά αμοίβεται κανείς για τον κόπο του στο τέλος. (Παύση). Άφησες έξω την κρέμα σου! (Τον παρακολουθεί με τα μάτια καθώς σύρεται πάλι προς την κρέμα). Το κάλυμα! (Ξαναγυρίζει σερνόμενος προς την τρύπα. Τον παρακολουθεί με τα μάτια. Ερεθισμένη). Όχι πρώτα το κεφάλι, σου λέω. (Παύση). Πιο δεξιά.(Παύση). Δεξιά, σου λέω. (Παύση. Ερεθισμένη). Χαμηλά τα οπίσθια, για το Θεό! (Παύση). Τώρα!  (Παύση). Αυτό ήταν! (Όλες αυτές οι κατευθύνσεις με μια δυνατή φωνή. Τώρα με την κανονική φωνή, πάντα γυρισμένη προς αυτόν). Μπορείς να  μ’ ακούς από κει;  (Παύση) Σε ικετεύω, Ουϊλλυ, μόνον ναι ή όχι, μπορείς να μ’ ακούς από κει; Μόνον ναι ή όχι.
   (Παύση)
ΟΥΪΛΛΥ (Σκυθρωπά):  Ναι.
ΟΥΪΝΝΥ (Γυρίζοντας μπροστά, ίδια φωνή).  Και τώρα;
ΟΥΪΛΛΥ (Ερεθισμένα):  Ναι.
ΟΥΪΝΝΥ (Σιγότερα):  Και τώρα;
ΟΥΪΛΛΥ (Πιο ερεθισμένα):  Ναι!
ΟΥΪΝΝΥ (Ακόμα σιγότερα):  Και τώρα; (Παύση. Λίγο πιο δυνατά): Και τώρα;;
ΟΥΪΛΛΥ (Βίαια): Ναι!
ΟΥΪΝΝΥ: Μη φοβάσαι πια την κάψα του Ήλιου. (Παύση). Άκουσες;
ΟΥΪΛΛΥ (Ερεθισμένα): Ναι!
ΟΥΪΝΝΥ (Ίδια φωνή): Να μη φοβάσαι πια γιατί;
ΟΥΪΛΛΥ (Βίαια): Να μη φοβάσαι πια.
ΟΥΪΝΝΥ (Φωνή κανονική, χωρίς διακοπή):  Ο Θεός να σ’ ευλογεί, Ουϊλλυ, για την καλοσύνη σου, ξέρω πόση προσπάθεια σου στοιχίζει, ξεκουράσου τώρα, δεν θα σε ξαναενοχλήσω, εκτός κι αν είμαι υποχρεωμένη να το κάνω, θέλω να πω, εκτός κι αν εξαντλήσω όλες τις δυνατότητές μου, πράγμα που δεν το πιστεύω, μόνον να σε αισθάνομαι κοντά μου, να ξέρω πως μπορεί και να μ’ ακούς κάποτε, έστω κι αν στην πραγματικότητα δεν το κάνεις, αυτό είναι όλο κι όλο που θέλω, όχι για να……………………………………………………………………..

μετάφραση, Μαρία Λαμπαδαρίδου

ΝΕΑ ΤΕΥΧΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 12:55 μ.μ.

0





ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ, ΤΕΥΧΟΣ 8

*


ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ, ΤΕΥΧΟΣ 99

*


ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, Μάρτης 2013

Ο ΝΑΡΚΙΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ/ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ; ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΙΧΟΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 12:53 μ.μ.

0




Ο Νάρκισος και το πρόσωπό του

Θα ’ τανε γύρω στα δεκάξι
αμούστακο παλικαράκι.
Δεν είχε δει το πρόσωπό του
ποτέ μέσα σε καθρεφτάκι,
ποτέ σε γάργαρο ρυάκι.

«Νάρκισε», λέγαν τα πουλιά,
«είναι κατάρα η ομορφιά,
είσαι ο πιο όμορφος του κόσμου.
Μοιάζεις μ’ ένα κλωνάρι δυόσμου
όμως φυλάξου απ’ το νερό,
μη γίνει κάτι φοβερό».

Έσκαγε στα βουνά η αυγούλα
κι αυτός εβγήκε για κυνήγι.
Μοίρα κακιά τον κυνηγούσε
κι όρισε τη ζωή του λίγη:
έπεσε στο νερό κι επνίγη.

Όλοι ρωτάγαν πώς εγίνη
πώς έχασε ο ουρανός το γιο του.
Η Ηχώ όμως ξέρει την αλήθεια:
ερωτεύτηκε τον εαυτό του,
ερωτεύτηκε το πρόσωπό του!

«Νάρκισε», κλαίγαν τα πουλιά,
ήταν κατάρα η ομορφιά.
ήσουν ο πιο όμορφος στη χώρα,
ένα λουλούδι είσαι πια τώρα
που μοσχομύρισε τη γη
και που θυμίζει χαραυγή».

Ανδρέας Αγγελάκης

*


Πραγματικότητα ή τεχνολογία; Σίγουρα μελωδικό αποτέλεσμα

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 12:59 π.μ.

0

Η (δέκατη τέταρτη) ανανέωση ύλης της ιστοσελίδας ολοκληρώθηκε. Ανανεώθηκαν συνολικά έξι ενότητες στις 31 Γενάρη και εννέα την 1η Φλεβάρη  Η επόμενη ανανέωση θα γίνει ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ 1ης ΜΑΗ 2013.

Το συνολικό περιεχόμενο της ιστοσελίδας υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα και ειναι κατοχυρωμένο πνευματικά.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΕΤΤΟΣ, ΟΜΟΝΟΙΑ 1983 / ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ, ΤΟ ΔΙΑΔΗΜΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΑΜΠΟΥ / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗΣ, ΦΟΡΤΗΓΟΝ "ΚΟΜΗΣ ΜΠΕΝΤΦΟΡΝΤ" ,ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΡΙΩΝ ΗΧΩΝ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 12:54 π.μ.

0


Σπύρος Βρεττός

Ομόνοια 1983

Το πρωί το άλογό σου θα τιναχτεί στα τέσσερα
απ’ το βραχνό μαγνητόφωνο του τυφλού.
Θα σε δω να καλπάζεις ξέφρενα
στα υπόγεια της Ομόνοιας
κατά τις ηλεκτρικές εξόδους.
Τις κινήσεις σου που φωσφορίζουν έξω
και σβήνονται όταν περνούν αυτοκίνητα, τις είπες
              λάθος.
Τώρα επαναστατείς χωρίς ν’ αντιδράς.
Σου αρκεί που καλπάζεις και τραβάς το χαλινάρι
σαν ν’ αλλάζεις τις ταχύτητες μιας μηχανής.
Κυκλοφορείς ανάμεσα σε κερματοδέκτες
και αυτόματες επανεκδόσεις  του προσώπου σου,
κι έχεις αφήσει τη σκέψη σου
στους θολωτούς τάφους των Μυκηνών
και στο γύρο του θανάτου επαρχιακού λούνα παρκ.
Είσαι ο υπόγειος ιππέας, ο ξέφρενος.
Η χαίτη του αλόγου σου ακουμπάει στη στέρεη πλάκα.
Τώρα ξετυλίγεσαι σ’ ευθεία γραμμή.
Εγώ σε βλέπω κοκαλωμένο
στις γραμμές του ηλεκτρικού,  να ’χεις διακόψει,
μέρες τώρα, την υπόγεια κυκλοφορία.
Έχεις μια παγωμένη ικανοποίηση
που δεν κατέβηκες περισσότερο
και στ’ άλλα οργανωμένα επίπεδα του κατεστημένου
παρά σταμάτησες εδώ.
Και δεν με αισθάνεσαι που βγαίνω από μέσα σου
με άλογο πιο άγριο.

____

Γιώργος Βέης

Το διάδημα

Καθώς γύρισε σελίδα στη ζωή του
αντίκρισε τα σφαγμένα κριάρια
άλλο ένα φλογισμένο πανηγύρι των μουσουλμάνων
πίστεψε για μια στιγμή ότι είχε βρεθεί σε λάθος επεισόδιο
αναζήτησε την έξοδο κινδύνου
αλλά απλώς στεκόταν εκεί
ένα δευτερόλεπτο προτού αρχίσει η πτώση
χωρίς φρένα,
χωρίς αέρα και νοσταλγία
μόνο χολή

*

Με τον τρόπο του ιππόκαμπου

Θα μείνει πάντα ένα ερωτηματικό
πότε ξεκάθαρο, πότε θολό,
δειλό σαν μια υπόθεση μεταμορφώσεων
αιωρούμενο, πάντως όχι τόσο βασανιστικό
όσο επίμονα παιδικό
από εποχή σε εποχή
μια ένδειξη αβρότητας
που έμεινε αναπάντητη
μέσα στη μπόρα της αλλοφροσύνης των άλλων
που έζησαν υποχρεωτικά μαζί μας
μετά το ναυάγιο.
Πώς το είπε εκείνο το βράδυ ο Φιοντόρ;
«Ο καθένας από μας είναι ένοχος απέναντι σε όλους,
για όλους και για όλα».
Είναι άραγε έτσι ή κάπως διαφορετικά;

_____

Δημήτρης Χουρμούζης

Φορτηγόν «Κόμις Μπέντφορντ – «φέρον κατά το πλείστον ελληνικόν πλήρωμα»-
Δεν ξέρεις το πώς θα ’ρθει το τέλος, το πότε θα ’ρθει το τέλος,
το πού θα ’ρθει)
Οι άνεμοι κι οι θάλασσες το τι θα φέρουν, δεν ξέρεις.
Σαν ξεκινάς, όχι για ταξίδι, όχι για την Ιθάκη
κι όχι ακόμα για θησαυρούς κι ανακαλύψεις,
Σαν ξεκινάς με δυο άδεια χέρια και μάτια
τσιμέντο γιομάτα,
ανώνυμος,
κι εφιαλτικός στην εθνικότητα που δεν γνώρισες,
σαν ξεκινάς να κατακτήσεις
-κι όχι τόσο για την κατάκτηση-
κόσμους που εσύ γέννησες,
ανθρώπους που εσύ έπλασες
δρόμους και πολιτείες
κι ένα ταύρο με σημαίες στα κέρατα,
δεν ξέρεις το πώς θα ’ρθει  το τέλος
- άλλωστε δεν σ΄ενδιαφέρει…
Εμείς,
το «Ελληνικόν πλήρωμα
εδώ στ’ ανοιχτά της Οκινάβας. Βρεθήκαμε.
εμείς
«Το Ελληνικόν», επί του φορτηγού «Κόμις Μπέντφορντ»,
ναυάγια στα νότια της Ιαπωνίας
(και τάχα στην Ιαπωνία;)
Εμείς το πλήρωμα του ναυαγήσαντος σκάφους
χωρίς ιστορία πια και ίσως χωρίς μνήμη
δίχως δυο παιδικά μάτια αναμονής θριάμβου
μόνο με μια «καταγωγή» χωρίς καταγωγή,
μ’ έναν Ήλιο που δεν ξέρουμε τι να τον κάμνουμε
μια μοίρα. Κι ένα όνομα: «το ελληνικόν»…
…Δεν θα ζητήσω το πώς βρεθήκαμε εδώ
κι ούτε ευθύνες για τον καταποντισμό
τώρα πια, ο ενσκήψας τυφών κι η θάλασσα
δεν επιτρέπουν δίκην.
Δεν το νιώσαμε πως είχαμε έλθει τόσο κοντά…
…………………………………………………………….
Μαζεύαμε μνήμες απ’ την πλαγιασμένη άγκυρα,
όνειρα απ’ τις δεμένες βάρκες του ¨κόμιτος»,
έρωτες απ’ τα νησιά μας:
……………………………………………………………
αμετανόητοι κι επίμονοι, εμείς,
Εμείς  «το ελληνικόν». Και πού θα πάμε;
…Στα μάτια φάνταξε απίθανα όμορφο το τέλος,
γυμνά λαιμά γυναικών, στήθη στολισμένα
και μικρά ποδάρια ηδονής
-Όπως δα σ’ Έλληνες μόνο ταιριάζει
σαν υψώθηκε το κοράλι.
Μάζα σκληρή, ακίνητος τάφος, άγραφο πρόσωπο
σ’ αυτήν την περιοχή τη δίχως αιτία και νόημα
δίχως προέκταση κι ελληνική γραμμή
δίχως κατανόηση και συναίνεση για την αδημονούσα
εφηβεία μας…………………………………………..
Κουβαλούσαμε λοιπόν τόση μνήμη;
Φέρναμε λοιπόν τόσα χιλιόμετρα  Δρόμων στ’ αμπάρι μας;
Κι έτσι ανυποψίαστοι…
Τώρα, ξερός κρότος, ο όγκος του κοραλλιού,
το σκάφος σκίστηκε στα δυό,
οι Δρόμοι απλώθηκαν στο νερό της θάλασσας,
μπλεχτήκαν στα μαλλιά ερωτευμένης γιαπωνέζας,
κι απλώσαν σκληρά κι αδυσώπητα,
φίλια πρόσωπα, εικονίσματα κι αποδημία
και μια μικρή κοπέλλα  με πιπεριές στα δάχτυλα…
Ντυθήκαμε στα νερά.
Ταξιδεύουμε στα νερά.
Σκεπτόμαστε με τα νερά στο στόμα, ξερνώντας
θάνατο και βλαστήμια στη φύτρα μας.
Σαν ήλθε ο τυφών «Χάριετ» ήμασταν έτοιμοι:
Το ταξίδι συνεχιζόταν!
Κάθοδος κι άνοδος, ευθεία και τεθλασμένη,
έννοιες που απώλεσαν πια το βάρος τους,
οι σημαίες κυρτές, μεσίστιες
Γιατί – Τι ενδιαφέρει; -
Είναι το «ελληνικόν» που εδώ ανοιχτά της Οκινάβας
νοτίως της Ιαπωνίας
στο γεωγραφικό μήκος της κάθε χώρας,
Ισημερινό και τροπικό του Αιγόκερω,
και πέραν του Ισημερινού και τροπικού του Αιγόκερω,
στην κάθε Γης,
στη Γης,
«Το ελληνικόν»
κατεποντίσθη!

_____

-Τα δυο ποιήματα του Γιώργου Βέη είναι αδημοσίευτα.
-Το «Φορτηγόν “Κόμις Ρέντφορντ”…», δημοσιεύτηκε το 1956.