EN-MASSE, ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ, ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ (ΠΑΡΑ)ΔΕΙΓΜΑΤΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 8:58 π.μ.

0



Το 1976, στη συλλογή του «Ποιοι είμαστε τώρα» (Who are we now?), ο Λόρενς Φερλινγκέτι περιέχει το ποίημα «Λαϊκό Μανιφέστο» όπου καλεί τους ποιητές «να σταματήσουν να μουρμουρίζουν και να μιλήσουν ξεκάθαρα», να εκφράσουν τον πιο βαθύ εαυτό τους μεν αλλά να προφέρουν το λόγο "en - masse" («χύμα», κατά τη λαϊκή έκφραση).

Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια έδωσε ο ίδιος το παράδειγμα δημοσιεύοντας ποιήματά του στις σελίδες των μεγαλύτερων εφημερίδων της Αμερικής. Τα ποιήματα αυτά αργότερα εκδόθηκαν στη συλλογή «Τοπία Ζωής και Θανάτου» (Landscapes of Living and Dying) .

*

 Λαϊκό Μανιφέστο


Ποιητές, βγείτε από τα ντουλάπια σας,
aνοίχτε τα παράθυρα, ανοίχτε τις πόρτες σας,
πολύ καιρό τρυπώσατε
μες στους κλειστούς σας κόσμους,
κατεβείτε απ' τους λοφίσκους και τα όρη σας,
βγείτε απ' τις ινδιάνικες σκηνές και τα παλάτια σας.
Τα δέντρα συνεχίζουν να πέφτουν
κι εμείς δε θα ξαναγυρίσουμε στα δάση.

Δεν είναι ώρα να κάθεστε
όταν ο άνθρωπος βάζει φωτιά στο ίδιο του το σπίτι
για να ψήσει το γουρούνι του.
Δεν είναι ώρα για ψαλμωδίες Χάρε Κρίσνα
ενώ η Ρώμη φλέγεται.

Δεν είναι ώρα τώρα να κρύβεται ο καλλιτέχνης
πάνω, πλάι, πίσω από τη σκηνή,
αδιάφορος, κόβοντας τα νύχια του,
διυλίζοντας τον εαυτό του πέρα απ' την ύπαρξη.
 
Δεν είναι ώρα τώρα για τα λογοτεχνικά παιχνιδάκια μας,
δεν είναι ώρα για τις παράνοιες και τις υποχονδρίες μας,
δεν είναι ώρα για φόβους και απροθυμία,
είναι μονάχα ώρα για έρωτα και φως.
Όλοι εσείς οι "Ποιητές των Πόλεων"
οι κρεμασμένοι στα μουσεία,
Όλοι εσείς οι εξημερωμένοι Έζρα Πάουντς,
Όλοι εσείς οι προχωρημένοι, έξαλλοι, ταραξίες ποιητές
Όλοι εσείς οι ζορισμένοι ποιητές του Συγκεκριμένου,
Όλοι εσείς οι ποιητές των επί εισιτηρίω καμπινέδων
που βαριαναστενάζετε με τα συνθήματα στους τοίχους
Όλοι εσείς οι Γκρουτσο-Μαρξιστές ποιητές
και Σύντροφοι της αργόσχολης τάξης
που όλη μέρα ρεμπελεύετε
συζητώντας για το προλεταριάτο της εργατικής τάξης,
Όλοι εσείς οι αναρχο-καθολικοί της ποίησης,
Όλοι εσείς οι προσκοπίνες της ποίησης,
Όλοι εσείς οι αδελφοί-Ζεν της ποίησης,
Όλοι εσείς οι αυτόχειρες εραστές της ποίησης,
Όλοι εσείς οι μαλλιαροί καθηγητές της ποίησης,
Όλοι εσείς οι κριτικοί της ποίησης
που πίνετε το αίμα του ποιητή,
Όλοι εσείς οι Χωροφύλακες της ποίησης -
Πού είναι τ' άγρια παιδιά του Ουίτμαν,
πού είναι οι μεγάλες φωνές που βροντοφώναζαν
με μιαν αίσθηση γλυκύτητας και μεγαλείου,
πού είναι το νέο μεγάλο όραμα,
η μεγάλη κοσμοθεωρία,
το μεγαλόπνοο προφητικό τραγούδι
της απέραντης γης
και κάθε πράγματος που τραγουδάει πάνω της
κι η σχέση μας μαζί της; -
Ποιητές, κατεβείτε
ξανά στους δρόμους του κόσμου
κι ανοίχτε τα μυαλά σας και τα μάτια σας.
με την αρχέγονη απόλαυση του βλέμματος.
Καθαρίστε το λαιμό κι υψώστε τη φωνή σας
σταματείστε να μουρμουρίζετε και φωνάξτε
για μια νέα ορθάνοιχτη ποίηση
με άλλα υποκειμενικά
ή ανατρεπτικά επίπεδα,
ένα διαπασών στο εσώτερον ους
που δονείται κάτω απ' την επιφάνεια.
Η ποίηση είναι το όχημα
για την μεταφορά του κοινού
σε μέρη ψηλότερα
που άλλοι τροχοί δεν φτάνουν.
Η ποίηση συνεχίζει να πέφτει από τους ουρανούς
μέσα στους ανοιχτούς ακόμα δρόμους μας.
Δεν έχουν, ακόμα, σηκώσει τα οδοφράγματα
οι δρόμοι είναι ζωντανοί ακόμα, με πρόσωπα,
ωραίοι άντρες και γυναίκες ακόμα περπατάνε,
παντού χαριτωμένα πλάσματα ακόμα,
στα μάτια ολωνών το μυστικό ολωνών
εκεί θαμμένο ακόμα,
του Ουίτμαν τ' άγρια παιδιά εκεί κοιμούνται ακόμα.
Ξυπνήστε, περπατείστε στον καθαρό αέρα.

ΝΕΑ ΤΕΥΧΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 8:31 π.μ.

0

Νέα Εστία, τεύχος 1865, Μάρτης 2015





Παρακαλούνται και όσοι άλλοι εκδότες λογοτεχνικών περιοδικών το επιθυμούν να αποστέλλουν ένα αντίτυπο κάθε νέου τεύχους, ώστε να καθίσταται δυνατή η καταχώρηση του εξωφύλλου και των περιεχομένων. Δεν έχουν ΚΑΜΙΑ άλλη υποχρέωση απέναντί μου. Η αποστολή να γίνεται στη διεύθυνση: κ. Γιώργο Τσακιράκη, Νοταρά 122, Πάτρα 26442.

ΕΝΤΥΠΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 8:28 π.μ.

0

























Αναγκαία σημείωση: Θεωρώ ηθική μου υποχρέωση, απέναντι στην ποίηση και στην λογοτεχνία γενικότερα, την παραπάνω απλή- κατ' ανάγκη- παρουσίαση των έντυπων λογοτεχνικών περιοδικών κι αυτήν και μόνο την προσωπική υποχρέωση υλοποιώ. Κανείς δεν έχει απέναντί μου αντίστοιχη.
_____

Στην χρονική πορεία της ενότητας θα προστεθούν κι άλλα αξιόλογα περιοδικά, με την προϋπόθεση ότι δεν έχουν και πλήρη διαδικτυακή ιστοσελίδα.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΑΡΟ ΣΑΛΤΑΝ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΙΧΟΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 8:26 π.μ.

0




Αλέξανδρος Πούσκιν

Παραμύθι για τον Τσάρο Σαλτάν (αποσπάσματα)

Τρεις νιες πίσω απ’ το γρίλι
κλώθουνε νωρίς το δείλι.
«Αν ήμουν εγώ τσαρίνα»
λέει το πρώτο απ’ τα κορίτσια
«γλέντι θα ’στρωνα να μείνει
σ’ όλη τη χριστιανοσύνη!».
«Αν ήμουν εγώ τσαρίνα»
μιλά τ’ άλλο απ’ τα κορίτσια
μέσ’ στη γη πρωτόφαντο
εγώ θα ’φαινα υφαντό».
«Αν ήμουν εγώ τσαρίνα»
λέει το τρίτο απ’ τα κορίτσια
«για τον τσάρο τον αφέντη
θα ’κανα ένα γιο λεβέντη».
Δεν απόσωσε η φωνή
σιγοτρίζει η θύρα, ανιεί
και στο δώμα ο τσάρος τώρα
κι άρχοντας σ’ όλη τη χώρα.
Όσο μίλαγαν – αδράχτι –
άκουγε έξω απ’ το φράχτη
κι απ’ τα λόγια π’ ακούει, να,
πιο τ’ αρέσαν τα στερνά.
«Γεια σου ωραία μου!» της κρένει
«θες τσαρίνα; Ε, θα γένει!
Να μου κάνεις παλικάρι
με του Τρυγητή τη χάρη,
κι αδελφούλες της, τρυγόνες,
χάι, μαζέψτε τα από μόνες
και κοντά μου ακολουθήστε
με τα μας κι εσείς να ζήστε:
ανυφάντρα η μια σας, κι η άλλη
θα ’ν’ μαγείρισσα μεγάλη!»
Στο χιονιά βγαίνει ο Σαλτάν
και για το παλάτι πάν’.
Και χωρίς στιγμή να χάνει
ίδια μέρα το στεφάνι.
Στη γιορτή ο Σαλτάν γλεντάει
με τη νια τσαρίνα πλάι
κι οι αυλικοί μετά το κέφι
σε κρεβάτι από σεντέφι
νύφη και γαμπρό οδηγήσαν
και μονάχους τους αφήσαν.
Κλαίει η μαγείρισσα στη σίτα
κι η ανυφάντρα στη σαγίτα
ζήλεια – ψώρα, πέντε – δέκα
για του τσάρου τη γυναίκα.
Κι η τσαρίνα η παινεμένη
απ’ το λόγο της δε βγαίνει –
Απ’ τη νύχτα αυτή καρπίζει…
Μα, να! Πόλεμος αρχίζει,
φεύγει ο τσάρος, χαιρετά-τη
τ’ άξιο του καβάλησε άτι
και στο πόδι του, να ορίζει,
την αγάπη του διορίζει.
Κι όσο αυτός είναι μακριά
κλαίει με δάκρυα η νια πικρά
μα το τέρμινο σα φτάνει
Έναν πήχυ αγόρι κάνει-
Πάνω του φυλά η τσαρίνα
σαν τ’ αητόπουλο η αητίνα.
Στέλνει κράχτη με γραφή
ο πατέρας να χαρεί.
Μα η μαγείρισσα κι η υφάντρα
κι η μεσίτρα η Σουβρικάντρα,
θέν’ ν’ αλλάξουν τη γραφή.
Ψεύτικη, στο πι και φι,
γράφουν άλλη, οι τρεις αντάμα –
Να τι λέει αυτό το γράμμα:
«Γέννησε τώρα η τσαρίνα
μήτε κόρη ούτ’ αγορίνα,
μάηδε μπάκακα ή ποντίκι
μ’ άγνωστο ένα τέρας ,φρίκη».

Σαν ακούει τσάρος-πατέρας
τέτοιο μήνυμα για τέρας,
του ’ρθε, στης οργής τη βράση
τον σταλμένο να κρεμάσει –
Το ζυγιάζει,  κι ως να φέξει
στέλνει γράμμα λέξη-λέξη:
«Καρτεράτε να γυρίσω
με το νόμο να τα ορίσω».
Με το γράμμα ετούτο τώρα
φτάνει ο κήρυκας στη χώρα,
μα η μαγείρισσα κι η υφάντρα
κι η μεσίτρα η Σου-βρήκ-άντρα
τον ταγίσαν, τον ποτίσαν
κλέψαν τη γραφή κι αφήσαν
μέσα στ’ άδειο το δισάκι
το δικό τους γραμματάκι.
Πάει και δίνει αυτός κεφάτα
και πιωμένος τέτοια διάτα:
«Ο αφέντης των βογιάρων
τους προστάζει άρον άρον
μάνα-γέννημα να πνίξουν
στα μουντά νερά να ρίξουν».
Οι βογιάροι -  τι να πούνε; –
τον αφέντη τους ακούνε
και στην κάμαρή της πάνε,
την τσαρίνα την ξυπνάνε,
τη βουλή την τσαρική
-μάνα, γιος, μοίρα κακή –
δυνατά τους τη διαβάζουν
κι ύστερα μου τους αρπάζουν
σε βαρέλι τους πάν’ ίσα
το πατώνουν, βάζουν πίσσα
και στο πέλαο τους πετάν-
προσταγή, λέει, του Σαλτάν.
………………………………………….

Τ’ άστρα καιν στον ουρανό
στα πελάη κύμα βουνό
στα ψηλά τρέχει η νεφέλη
πλέει στο κύμα το βαρέλι.
Κλαίει η τσαρίνα και χτυπιέται
και πικροπαραπονιέται…
Μέσα ο γιος τρανεύει μόνο
σε μια μέρα –ένα χρόνο!
Φεύγει η μέρα – η μάνα κλάμα! –
Κάνει ο γιος στο κύμα τάμα:
«Κύμα, διαβατάρικό μου,
κύμα λεύτερο, δικό μου,
που όπου θέλεις πας μονάχο
λιώνεις το θαλασσοβράχο,
κάβους και στεριές περνάς
και καράβια κυβερνάς,
τις ψυχές μας σώσε, κρίμα,
στην ακτή βγάλε μας κύμα!»
Κι αυτό ακούει το παρακάλι
και τους βγάζει στ’ ακρογιάλι
το βαρέλι απαλαφήνει
και ξαναγυρνά στη δίνη.
Μάνα, γιος στη λευτεριά
νιώθουν κάτω τους στεριά.
Μ’ από δω τους βγάζει ποιος;
Θα τους σπλαχνιστεί ο θεός;
Όρθιο το αγόρι, να το
και ποδοβολά τον πάτο.
Λίγο μ’ έγνοια μολογά:
«Πώς θα φτιάξουμε γοργά
παραθύρι και πορτί;»
Βγαίνει ο πάτος – έξω αυτοί!
…………………………………………..



Όμως, αγαπημένα μου παιδιά - καθώς το παραμύθι σώζεται πάντα κι αυτό -  η ιστορία συνεχίζεται, μέχρι που ο κύκνος που σώθηκε με τη σαϊτα του αγοριού απ’ τα νύχια ενός αετού πάνω απ’ τα κύματα, αφού βοηθάει το αγόρι να βρεί τον πατέρα του, μεταμορφώνεται σε μια πεντάμορφη κοπέλα και οι δυο νέοι παντρεύονται. Μετά από καιρό η ευτυχισμένη τώρα πια οικογένεια σμίγει και ζουν ξανά όλοι μαζί ευτυχισμένοι. Όσο για τις πονηρές ζηλιάρες αδελφές και τη Σουβρικάντρα…ε, κι αυτές γλύτωσαν με τη συγχώρεση του βασιλιά…

γ.τ.κ. 





Το παραμύθι του Τσάρου Σαλτάν, όπερα

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)