Posted by Γιώργος Τσακιράκης / George Tsakirakis | Posted in | Posted on 1:05 μ.μ.

0

Η (δέκατη) ανανέωση ύλης της ιστοσελίδας ολοκληρώθηκε την 1η Φλεβάρη. Η επόμενη ανανέωση θα γίνει στις 30 Απρίλη 2012.

Το συνολικό περιεχόμενο της ιστοσελίδας υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα και είναι κατοχυρωμένο πνευματικά.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ, ΤΟ ΜΕΤΑΧΘΕΣ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗΣ, Η "ΠΑΡΟΔΟΣ" ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ, ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΡΙΩΝ ΗΧΩΝ

Posted by Γιώργος Τσακιράκης / George Tsakirakis | Posted in | Posted on 12:52 μ.μ.

0

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

ΤΟ ΜΕΤΑΧΘΕΣ

Νοερά. Ταίριαζα νέα τριαδική διάταξη
των καθισμάτων του Cafe de la Place Blanche
περιμένοντας να 'ρθει η Eliza Breton.
Είχα επιτακτική ανάγκη να κάνω αναγωγή
στη δεκαετία του Τριάντα - σοσιαλισμός και υπερρεαλισμός.
Αργότερα βρεθήκαμε με την Eliza στην εσπερίδα
των Adami. Η χήρα του Andre Breton
είχε μπλεχτεί σε γόρδιο δεσμό αυτοκινήτων
στη Rive Gauche. Ρόδες ή καρέκλες; διλήμματα της εποχής μας.
Ανδρείκελα του Masson και του Dominguez
ελάμπρυναν τα εγκαίνια της έκθεσης "Paris-Paris"
το μεταχθές με το προαύριο δύσκολα συνδέεται.

Place Blanche, σε φόντο άσπρο η αναγγελία
αυτών που χάσαμε. Φως άκληρον εικονολατρών
πόσο μάκρυνε το παρελθόν μου όταν έμαθα
πως ο Georges Henein αποτραβήχτηκε από τα παιχνίδια των ιδεών μας
"Φωνή που έρχεται από μακριά", μου απάντησε
στο τηλέφωνο. Όψη που έσβησε πριν τον προφθάσω.
Πόσο Ιόνιος αυτός ο Κόπτης κι εγώ Γραικός.
Μιλούσαμε για τους προγόνους μας Ιουλιανό και Τρισμέγιστο.

Αδειάσαν οι καρέκλες κι είναι ακόμα νωρίς
να επιβαρυνθούν με νέο φορτίο.
Ίσως ξαναπεράσω κάτω από άλλου αστερισμού το μήνυμα.

(Μανχάταν 1982)

__________

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗΣ

Η "ΠΑΡΟΔΟΣ" ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Τούτη η πόλη με αποκαλύπτει.
Πόσο μεμψίμοιρος είμαι θεέ μου
με την ομορφιά της. Έχει τυλίξει
τα πόδια της σ' ένα γοητευτικό 
άρμα και με κοιτάζει επιτιμητικά,
γιατί αδυνατώ να έχω τόση σαγήνη.

Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι τα 
πηδήματά μου δεν της αρκούν.
Έχω όμως συνηθίσει να είμαι αργός.
Λίγο ακόμα και θα βγάλω ρίζες
που θ' αναγκαστεί να τις ποτίζει
η υγρασία του πρωινού.

Θα κοιτάζω απ' το γρασίδι
σαν περισκόπιο για ν' αποφύγω 
τις πατημασιές που δεν μου 
ταιριάζουν και τις νύχτες, 
όταν οι άλλοι θα κοιμούνται, θα
μαζεύω απ' τις ελιές νέες ίριδες.

__________

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Σοβαρός άνθρωπος να γράφει ποιήματα
για τη γιαγιά του;
Όμως, κι ας έχει φύγει τώρα είκοσι χρόνια
εμένα με βοηθάει να θυμηθώ
πως άλλοτε θυμόμουν μυρωδιές
κινήσεις φράσεις της και τα φορέματά της
κι ότι έβαζα σημάδια στο μυαλό
για καθετί δικό της.
Έτσι έλεγχα τη μνήμη κάθε τόσο
νομίζοντας πως αν θυμόμουν
αγαπούσα.

Τώρα θυμάμαι μόνο πως θυμόμουνα.
Αγωνιζόμουνα να συνεχίσω να την αγαπώ.
Κι άρα τα πρώτα χρόνια
έστω  λιγότερο
την αγαπούσα.

Όπως την αγαπούσατε κι εσείς.
Όπως την αγαπούσατε κι εσείς.

πριν γίνει λίγο λίγο
μόνη αγάπη μας
η πίκρα
όταν σκεπτόμαστε
πως πάει
δεν αγαπάμε πια.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ, ΑΦΙΕΡΩΜΑ Ή ΜΟΝΟΛΟΓΙΑ

Posted by Γιώργος Τσακιράκης / George Tsakirakis | Posted in | Posted on 12:44 μ.μ.

0



ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού
και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,
σε χώρες άγνωστες της Δύσης , του Βορρά.
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν
τα παντελόνια μας, και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε - σημαίες στον άνεμο χτυπούν -
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής -
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.


*


ΩΧΡΑ ΣΠΕΙΡΟΧΑΙΤΗ

Ήταν ωραία ως σύνολο τα επιστημονικά
βιβλία, οι αιματόχρωμες εικόνες τους, η φίλη
που αμφίβολα κοιτάζοντας εγέλα μυστικά,
ωραίο κι ό,τι μας έδιναν τα φευγαλέα της χείλη...

Το μέτωπό μας έκρουσε τόσο απαλά, με τόση 
επιμονή, που ανοίξαμε για να 'μπει σαν κυρία
η Τρέλα στο κεφάλι μας, έπειτα να κλειδώσει.
Τώρα η ζωή μας γίνεται ξένη, παλιά ιστορία.

Το λογικό, τα αισθήματά μας είναι πολυτέλεια,
βάρος, και τα χαρίζουμε του κάθε συνετού.
Κρατούμε την παρόρμηση, τα παιδικά μας γέλια,
το ένστικτο ν' αφηνόμεθα στο χέρι του Θεού.

Μια κωμωδία η πλάση Του σαν είναι φρικαλέα,
Εκείνος, που έχει πάντοτε την πρόθεση καλή,
ευδόκησε στα μάτια μας να κατεβάσει αυλαία
- ω, κωμωδία! - το θάμπωμα, τ' όνειρο, την αχλύ.

...Κ' ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη,
στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν,
γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη
κ' εβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν.





Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)