ΤΣΑΡΛ ΜΠΟΥΚΟΒΣΚΙ, Η.Π.Α., ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...ΠΟΙΗΤΙΚΑ

Posted by Γιώργος Τσακιράκης | Posted in | Posted on 1:08 μ.μ.

0

Heinrich Karl Bukowski (Αύγουστος 1920-Μάρτης 1994), Η.Π.Α.


Το  Πάνθεον της λογοτεχνίας φύλαξε μεταθανάτια (γνωστό φαινόμενο) αλλά ανεξίτηλα για τον Τσαρλ Μπουκόφσκι τη δική του ιερή επιγραφή και τον δικό του ιερό χώρο. Στο διαδίκτυο υπάρχει για τον ίδιο και το έργο του πληθώρα ύλης, καθώς και άρθρα που είναι ανώφελο να τα ανασυνθέσω εδώ χρησιμοποιώντας τον κόπο άλλων. Αυτά όλα είναι στην διακριτική σας ευχέρεια και στην πιθανή σας επιθυμία να τα βρείτε και να τα μελετήσετε. Αν, ωστόσο, σας αρκεί η ομορφιά και η ποιητική ευαισθησία, ιδού. Ο Μπουκόβσκι είναι ένα έντονο, ανεπανάληπτα περιθωριακό φαινόμενο, που αξίζει να μπείτε και να χαθείτε μέσα στη δίνη του.

γ.τ.κ.


Ένα Άλογο με μπλεπράσινα μάτια

βλέπεις αυτό που βλέπεις:
τα τρελάδικα σπανίως
επιδεικνύονται.
πως βαστάμε ακόμα και
ξυνόμαστε και ανάβουμε
τσιγάρα
είναι κάτι παραπάνω από θαύμα
κάτι παραπάνω
απ’ τις λουόμενες καλλονές
από τα ρόδα και τον σκόρο.
να κάθεσαι σ΄ ένα καμαράκι,
και να πίνεις μπύρα
και να στρίβεις τσιγάρο
ακούγοντας Μπραμς
από ένα μικρό κόκκινο ραδιόφωνο
είναι σαν να έχεις βγει
ζωντανός
από μια ντουζίνα πολέμους
ακούγοντας τον ήχο
του ψυγείου
καθώς οι λουόμενες καλλονές σαπίζουν
και τα πορτοκάλια και τα μήλα
κατρακυλούν και πάνε.

*

Ύφος

Το ύφος είναι η απάντηση στα πάντα·
ένας καινούριος τρόπος να επιχειρήσεις κάτι ανούσιο
ή κάτι επικίνδυνο.
να κάνεις κάτι ανούσιο με ύφος
είναι προτιμότερο, παρά να κάνεις
κάτι επικίνδυνο χωρίς ύφος.

να κάνεις κάτι επικίνδυνο με ύφος
είναι αυτό που εγώ ονομάζω Τέχνη.
η ταυρομαχία μπορεί να είναι Τέχνη,
το μποξ μπορεί να είναι Τέχνη,
ο έρωτας μπορεί να είναι Τέχνη,
το άνοιγμα μιας κονσέρβας με σαρδέλες
μπορεί να είναι Τέχνη.

λίγοι έχουν ύφος,
λίγοι μπορούν να διατηρήσουν ένα ύφος,

έχω δει σκύλους με περισσότερο ύφος
απ’ τους ανθρώπους,
παρ’ όλο που ελάχιστοι σκύλοι έχουν ύφος.
οι γάτες έχουν ύφος περίσσιο.

όταν ο Χέμινγουεϋ τίναξε τα μυαλά του στον τοίχο
με μια καραμπίνα, αυτό ήταν ύφος.

η Ζαν Ντ’ Αρκ είχε ύφος.
και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής,
ο Χριστός,
ο Σωκράτης,
ο Καίσαρας,
ο Γκαρθία Λόρκα.

στη φυλακή μέσα γνώρισα ανθρώπους με ύφος,
γνώρισα περισσότερους ανθρώπους με ύφος
μέσα στη φυλακή παρά
έξω απ’ αυτήν.

ύφος είναι η διαφορά:ένας τρόπος να κάνεις,
ένας τρόπος να είσαι.

6 ερωδιοί να στέκονται ήσυχα σε μια μικρή λίμνη
ή εσύ, να βγαίνεις απ’ το μπάνιο γυμνή,
δίχως να ξέρεις πως σε βλέπω.

*

τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο

Τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο
αλύχτησε για μένα

όλους αυτούς τους αιώνες κάτω απ’ τον ήλιο
έχεις ακούσει ανθρώπους να τραγουδούν
να σπάζουν όπως οι μίσχοι που σε βαστούν

έχεις καθίσει σε μαλλιά νεαρών κοριτσιών
που ήταν σωστά τριαντάφυλλα, που τριαντάφυλλου αίσθηση
είχαν,
και ξέρεις, ξέρεις τι συνέβη

έδωσα κάποτε τριαντάφυλλα σε μια γυναίκα και τα έβαλε
πάνω στο κομοδίνο της, και τ’ αγκάλιασε και τα μύρισε
και τώρα η γυναίκα δεν υπάρχει και τα τριαντάφυλλα
έχουν χαθεί

μα το κομοδίνο είναι εδώ, βλέπω το κομοδίνο
και στις λεωφόρους βλέπω ξανά εσένα

ζωντανή, ξανά! Ναι!
και, εγώ είμαι ακόμη
ζωντανός.

τριαντάφυλλο, τριαντάφυλλο
αλύχτησε για μένα

χθες βράδυ περπατώντας
νιώθοντας γύρω απ’ τη μέση μου την παχιά μου σάρκα
όνειρα παλιά που έσβησαν σαν πυγολαμπίδες
είδα ξάφνου ένα λουλούδι
και σαν ένας τρελαμένος γιγάντιος θεός
το άνθος του μάδησα
και ύστερα έβαλα τα πέταλα στην τσέπη μου
νιώθοντας και ξεσχίζοντας
απαλά σωθικά, έτσι ακριβώς!
σαν να ατιμάζεις μια παρθένα.

εκείνη σε αγκάλιασε, σε αγάπησε
και πέθανε, και

μες στο δωμάτιό μου, βγαλμένη απ’ την τσέπη μου,
πίνοντας το πρώτο ποτό της νύχτας, και
στου ποτηριού το χείλος
η ίδια ίδια κοκκινάδα
το ίδιο αγκάθι η ίδια παρθενία, το χέρι μου,
το χέρι μου το χέρι μου· αλύχτησε, τριαντάφυλλο
δόντια αιώνων ανθίζουν
στον ήλιο, θεός τεράστιος θεός
καταραμένος ξεριζώνει αυτά τα ποιήματα
 απ’ το κεφάλι μου.

*

Μ’ έφαγαν οι πεταλούδες

θα κερδίσω ίσως στον ιρλανδέζικο ιππόδρομο
ίσως τρελαθώ
ίσως
ίσως ταμείο ανεργίας ή
μια πλούσια λεσβία στην κορυφή του λόφου
ίσως να μετενσαρκωθώ σε βάτραχο…
ή να βρω 70.000 δολάρια σε μια πλαστική σακκούλα
να επιπλέουν στην μπανιέρα.

χρειάζομαι βοήθεια
είμαι ένας παχύς άντρας που μ’ έφαγαν
τα πράσινα δέντρα
οι πεταλούδες
κι εσύ

μια έτσι μια αλλιώς
σαν την λάμπα
τα δόντια μου πονούν πονούν τα δόντια της ψυχής μου
δεν μπορώ να κοιμηθώ
προσεύχομαι για τα χαλασμένα τραμ
τα λευκά ποντίκια
τις μηχανές που άρπαξαν φωτιά
το αίμα πάνω στην πράσινη ρόμπα του γιατρού σ’ ένα
χειρουργείο του Σαν Φρανσίσκο
που με μάγκωσαν
ωχ ωχ
άγρια: το κορμί μου εκεί γεμάτο παρά μόνο από μένα
πιασμένος στα μισά του δρόμου ανάμεσα στα γηρατειά
και στην αυτοκτονία
σπρωγμένος σε εργοστάσια μαζί
με τους νεότερους
κρατώντας τον ρυθμό
καίγοντας το αίμα μου σαν βενζίνη και
κάνοντας ευτυχισμένο τον επιστάτη

τα ποιήματά μου δεν είναι παρά
γρατζουνιές στο πάτωμα
κάποιου κλουβιού.


Μετάφραση, Γιάννης Λειβαδάς

Your Life is Your life: Go all the way - Charles Bukowski

Posted by Γιώργος Τσακιράκης | Posted in | Posted on 12:28 μ.μ.

0



Η ζωή σου είναι η δική σου ζωή.

Η ζωή σου είναι η δική σου ζωή
μην την αφήσεις να τσακιστεί σε μια φτηνή υποταγή.
Να παραφυλάς.
Υπάρχουν τρόποι να ξεφύγεις.
Και κάπου υπάρχει και ένα φως.
Μπορεί να μην είναι πολύ δυνατό
αλλά διώχνει σκοτάδι.
Να παραφυλάς.
Οι θεοί θα σου προσφέρουν ευκαιρίες.
Να τις μάθεις.
Να τις αρπάξεις.
Να παραφυλάς.
Να θυμάσαι πως δεν μπορείς ποτέ να νικήσεις το θάνατο
μα καμιά φορά
μπορείς να νικήσεις το θάνατο της ζωής
Και όσο πιο συχνά το κάνεις
τόσο περισσότερο φως θα υπάρχει.
Η ζωή σου είναι η δική σου ζωή.
Κατάλαβέ το όσο την έχεις.
Είσαι υπέροχος.
Οι θεοί προσμένουν μεγάλη ευχαρίστηση
από σένα.

ΧΑΡΙΤΕΣ Ή ΙΕΡΩΝ, ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΟΥΣΕΣ, ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΝΥΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Posted by Γιώργος Τσακιράκης | Posted in | Posted on 1:25 μ.μ.

0


 Αποτέλεσμα εικόνας για Χάριτες ή Ιέρων
Θεοκρίτου Ειδύλλια, Χάριτες ή Ιέρων

 Αιεί τούτο Διός κούραις μέλει, αιέν αοιδοίς,
υμνείν αθανάτους, υμνείν αγαθών κλέα ανδρών.
Μούσαι μεν θεαί εντί, θεούς θεαί αείδοντι
άμμες δε βροτοί, οι δε βροτούς βροτού αείδοντι.
Τις γαρ των, οπόσοι γλαυκάν ναίουσιν υπ' αώ,
ημετέρας χάριτας πετάσας υποδέξεται οίκωι
ασπασίως, ουδ' αύθις αδωρήτους αποπεμψεί;
...................................................................

Οι Μούσες, κόρες του Διός, υμνούν τους αθανάτους, κι οι
ποιητές τ' ανδραγαθήματα υμνούνε των ηρώων. Είναι θεές 
οι Μούσες και τραγουδούνε τους θεούς, κι εμείς θνητοί, όπως 
είμαστε, υμνούμε τους θνητούς. Τι ποιος απ' τους θνητούς,
που ζούνε κάτω απ' το χρυσό το φως το γαλανό, την πόρτα
του σπιτιού του, στις χάρες, όπου στέλνουμε, καλόγνωμα
θ' ανοίξει και δε θενά τις διώξει να φύγουν μ' άδεια χέρια;
Κι αυτές κατσουφιασμένες στο σπίτι να γυρνούν με τα γυμνά
τα πόδια και να παραπονιώνται γιατί τις στείλαμε άδικα
να κάνουν τόσο δρόμο. Και κλειούνται στο σπιτάκι τους, που
μοιάζει σαν κουτί, τα χέρια τους στηρίζοντας πάνω στα
γόνατά τους με κεφαλή γυρμένη, θλιμμένες, όπου τίποτα δεν 
έχουν επιτύχει. Ποιος είναι κείνος σήμερα όπου αγαπά
την ποίηση; Εγώ δεν τον γνωρίζω, γιατί οι ανθρώποι 
τώρα δεν αγαπούν τον έπαινο για τα μεγάλα πράγματα,
καθώς ήτανε πρώτα, μα όλοι τους στο κέρδος βλέπουν.
Καθένας με τα χέρια του στον κόρφο του κρυμμένα κοιτάζει 
ολόγυρά του πούθε θαρθούν τα χρήματα, για να μη δώσει ούτε
σκουριά σαν θάρθουν σε κανέναν, κι ευθύς σου λέει: "Η γάμπα 
είναι μακρύτερα απ' το γόνυ, για λόγου του καθένας, κι ας 
φροντίσουν οι θεοί για τους τραγουδιστάδες. Κι έπειτα, 
ποιον ν' ακούσωμε; Ο Όμηρος μας φτάνει, είν' ο καλύτερός 
τους και δε μας παίρνει τίποτα". Τρελοί, ποιο είναι το κέρδος 
σας απ' το πολύ χρυσάφι πούχετε κλειδωμένο; Δεν το 
μεταχειρίζονται μ' αυτό τον τρόπο οι φρόνιμοι, κρατούνε
ένα μέρος για λόγου τους κι απ' τ' άλλο δίνουν επίσης 
μέρος και σε κανένα ποιητή και κάνουν και πολλά καλά 
για το συγγενολόγι τους, κοιτάζουν και τους άλλους, 
και κάνουν πάντα στους θεούς θυσίες και δεν είναι 
αφιλόξενοι, είναι ανοιχτό το σπίτι τους, τραπέζι έχουν στρωμένο 
στους ξένους, και τους ξεπροβοδώνουν.. Κι απ' τους άλλους 
περισσότερο τιμούν τους ποιητάδες, αν θένε σαν πεθάνουν 
και παν στον κρύον Άδη ν' ακούσουνε παινέματα και να μην 
κλαίνε αδόξαστοι, καθώς εκείνον τον φτωχό πόχει στις
απαλάμες του απ' το τσαπί καρούλες και κάθεται και 
κλαίει την πατρική του φτώχεια.
Στου Αντιόχου τα παλάτια και στα παλάτια του Αλεύα βασιλιά 
πολλοί δούλοι μοιράζονταν στα τέλη του μηνός μιαν 
άφθονη τροφή. Πολλά κοπάδια αγελαδιών με τα στριφτά τα
κέρατα και τα μικρά μοσχάρια τους, τα δειλινά γυρίζανε 
με μουγκρητά στων Σκοπαδών τις στάνες, κι εκεί μες 
στους φιλόξενους των Κρεωνδών τους κάμπους χιλιάδες 
πρόβατα εκλεχτά φυλούσαν οι βοσκοί. 
............................................................................

(ακολουθεί ο έπαινος του Ιέρωνα Β' των Συρακουσών)

Posted by Γιώργος Τσακιράκης | Posted in | Posted on 9:21 μ.μ.

0

___________________________________________________

Αυτός ο τόπος ποιητικού Πολιτισμού και ευαισθησίας δεν έχει περιφράξεις για κανέναν.
  
Η (τριακοστή) ανανέωση ύλης της ιστοσελίδας, με την οποία ολοκληρώνονται δέκα χρόνια παρουσίας,  θα βρίσκεται σε εξέλιξη. 
 Το συνολικό περιεχόμενο υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα που, στο σύνολό τους, ανήκουν στους δημιουργούς, και έχουν κατοχυρωθεί σύμφωνα με την Ελληνική και Διεθνή νομοθεσία, καθώς και με την κατάθεση σε Ελληνικούς και Διεθνείς Οργανισμούς.
 Οι καταχωρήσεις ήταν και θα παραμείνουν πάντοτε απολύτως αφιλοκερδείς.