ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΜΑ...ΣΠΑΝΙΑ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:22 μ.μ.

0


ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ


Ω Γκουαντάναμο, πώς να χωρέσεις 
μέσα σε αθώα πορφύρα. Πώς να
χαμογελάσεις για το χαριτωμένο
λύγισμα των καλαμιών.

Η σελήνη σου είναι ένας πόνος
από μάσκα κοιμητήριου κι ασφυξία.
Είναι μια μαύρη τρύπα χωρίς ρίζες.

Πώς σε γέννησαν έτσι ύπουλα
και θολά, χωρίς πεταλούδες στο
πρόσωπο κι ένα καπέλλο για
τον καυτό ήλιο.

Πώς σε παράδωσαν σ’ αυτή την
εκτρωματική κόλαση της αράχνης,
που περνάει σαν μολυσμένο αίμα
απ’ τα σιδερένια πλέγματα.

Τα παιδικά σου χρόνια χάθηκαν
μέσα στ’ ατέλειωτα ποτάμια που
σε πότισαν, τον Γιουμάχ, τον
Αμπτουλσαλάμ, τον Σαφίκ, τον Ασίφ
και τον Ρουέλ και μια αποτρόπαιη
μάσκα σε συνοδεύει στο χορό του θανάτου.

Πόσους αιώνες, ωραίο μου χώμα,
θα διαρκέσει η κάθαρσή σου!
Ίσως θα ’πρεπε να γίνεις ένας ωραίος
αυτόχειρας, βουλιάζοντας στον ωκεανό,
από ανάγκη να πνίξεις τα πεθαμένα
συναισθήματα των βιαστών σου.

Όχι. Δεν θέλω να σε ξέρω πια σαν
 χαμένη χώρα. Σαν "terra incognita".
Κλείσε τις πύλες σου μ’ ένα βέλος
μυτερό. Βγες ξανά στους δρόμους
και θύμωσε με το ηλίθιο χαμόγελο,
με την ασυνάρτητη υπεροχή, σαν
μικρό παιδί που του ’κοψαν  την αθώα
ζωή, το αθώο παιχνίδι στη μέση.

Ω Γκουαντάναμο! Είμαι ο ποιητής σου
και κλαίω για σένα. Δεν γράφω ένα
ποίημα από χαρτόνι. Σου χαρίζω το
μεδούλι μου, το σκελετό μου, τα πράσινα
μάτια μου, τη σταγόνα από αίμα πάνω
στο πουκάμισό μου.

Ω Γκουαντάναμο…! 

Γιώργος Τσακιράκης, κρης

ΜΑΝΑ ΕΡΑΓΕΝ... ΕΛΛΑΔΑ / ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ, ΡΟΥΑΝΤΑ, ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:22 μ.μ.

0


ΜΑΝΑ, ΕΡΑΓΕΝ... Ελλάδα

Μάνα, εράγεν ουρανόν κι επροσμοιράγαν τ' άστρα
κι απ' τ' ουρανού το ράγισμαν λιθάρ' επεκρεμάστεν:
"Λιθάρι μ' αγιολίθαρον, μη κατιβαίν' ς. κι εκρούς με".
Κι ατό κατέβεν κι εύρε με στ' ούλα τα πόνια πάνω.
Σαράντα χρόνια δούλευσα του λιθαρί μ' τον πόνον
κι άλλα σαράντα δώδεκα της κόρης την εγάπην.

 προσμοιράγαν: θρυμματίστηκαν 
*

Τούτσι, Ρουάντα

 ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ

 Όμορφη νύφη, μην κλαις.
Θα 'ναι καλός ο γάμος σου.
Παρηγορήσου, θα'χεις καλόν
άντρα. Κι όπως η μάνα
κι θεια σου, θα κάνεις κι εσύ
πολλά παιδιά: Δυο παιδιά,
τρία παιδιά, τέσσερα...

 Σταμάτα, να σκέφτεσαι κάποιον άλλο.
Ένας άντρας δεν είναι πάνθηρας.
Ένας σύζυγος δεν είναι κεραυνός.
Θυμήσου πως η μάνα σου
δεν ήταν παρά γυναίκα
του πατέρα σου. Δεν πρόκειται
να σε ξεκάνει στη δουλειά.

 Κανένας δεν πεθαίνει
αλέθοντας γεννήματα. Κανένας
δεν πεθαίνει μαζεύοντας καυσόξυλα,
μήτε πλένοντας τα ρούχα,
τις στάμνες και τα κουζινικά.

 Ω γελάς, θαρρούμε, κάτω
από τα δάκρυά σου τώρα.
Σα να δείχνεις πως δεν θέλεις
άλλες παρηγόριες  πια.
Γεια σου, λοιπόν! Ο άντρας σου,
νά τος, είναι εδώ.

ΚΡΗΤΗ, ΑΝΩΓΕΙΑ, Μ' ΕΝΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ, ΜΟΥΣΙΚΗ Ή ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:21 μ.μ.

0



Το καλύτερον της ζωής μου ταξίδιον

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ..., ΝΥΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ, ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:15 μ.μ.

0


Ο ποιητής απεχθάνεται, ως εκ φύσεως, τις ουδέτερες, κομψευόμενες, επονείδιστα άτολμες και απελπιστικά αγοραίες στάσεις απέναντι στον Κόσμο που αενάως φλέγεται. Και δυστυχώς αυτές οι στάσεις και μόνο ηγεμονεύουν (σ)την Ιστορία και γι' αυτό η αθλιότητα βασιλεύει. Ο ποιητής διακινδυνεύει. Αναλαμβάνει. Εκτίθεται. Περιφρονείται και προσπερνάται χυδαία. Πίπτει. Όμως ποτέ δεν παύει να κοιτά, να βλέπει, να θεάται. Και παίρνει θέση αψηφώντας. Ο ποιητής, δηλαδή όλοι μας αν δεν αποφεύγουμε τον εαυτό μας. Ως εκ τούτου οι Κάλβειες ιερατικές ριπές βρίσκουν κέντρα:

"ο ήλιος κυκλοδίωκτος,
ως αράχνη, μ' εδίπλωνε
και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως".
 
Στάθης Κομνηνός

ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠ' ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ..., ΠΟΗΣΗ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΡΕΘΙΣΜΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:15 μ.μ.

0


Εξαρτάται απ' τα σκουπίδια...


ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ.../ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ...,ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ (ΠΑΡΑ)ΔΕΙΓΜΑΤΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:14 μ.μ.

0

Ποιητής είναι αυτός που προχωράει πέρα από αυτό που μπορεί να κάνει....Υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απ' το να μπορείς να δείξεις ένα τρόπο ζωής στον κόσμο; Απ' το να εμβολίζεις με ιδέες ένα πολιτικό σύστημα; Και να μεταπλάθεις μια κατάσταση για τη βελτίωση της καθημερινότητας;.. Πάντα οι εξαιρέσεις είναι αυτές που προχωράνε τη ζωγραφική, την ποίηση. Όλοι όμως είμαστε απαραίτητοι.

 Αλέκος Φασιανός

 *

 Όταν νιώθεις πως ό,τι έχεις να κάνεις θα το κάνεις μέσα στον κόσμο, δεν μπορείς να μένεις σ' ένα βουνό, όσο κι αν αυτό σε συνδέει με την ειρήνη, με την ομορφιά και με τον ουρανό. Αυτό ταιριάζει στην πραότητα της πλήρους ανωνυμίας. Αυτό μπορεί να είναι ευτυχία, αλλά, εσύ, δεν έχεις το δικαίωμα να το διαλέξεις. Λοιπόν; Δεν έχει λοιπόν. Θα μπορούσε να σου ζητηθεί ο λόγος, αν σου είχε δοθεί το δικαιωμα να διαλέξεις.

 Νικηφόρος Βρεττάκος

ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΗ ΤΡΕΛΑ, ΠΩΛ ΒΙΝΣΕΝΤ ΚΑΡΟΛ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:13 μ.μ.

0


ΠΩΛ ΒΙΝΣΕΝΤ ΚΑΡΟΛ, Ιρλανδία, 1900-1968

Κοιμισμένη τρέλα, αποσπάσματα από την πρώτη πράξη

 (το έργο διαδραματίζεται σε μια φάρμα του βουνού Μόουρν, στην Ιρλανδία)

 Κα ΣΗΡΕΝ, σιδερώνοντας: Τι λέει η εφημερίδα Πήτερ;
ΠΗΤΕΡ, διαβάζοντας με κόπο: "Χτες η αστυνομία επέδραμεν επί της οδού Σέντον 47, στο Δουβλίνο δια να συλ...συλλά...", Έλα Τιμ, εσύ που'σαι πιο γραμματισμένος. Διάβασε τα κατορθώματα του αδελφού μας, που'ναι τύπος και υπογραμμός.
Του δίνει την εφημερίδα. Η κ. Σήρεν σταματάει το σιδέρωμα και ακούει).
ΤΙΜ, αφήνει το βιβλίο του και παίρνει την εφημερίδα: "Χθες η αστυνομία επέδραμεν επί της οδού Σέντον 47 στο Δουβλίνο δια να συλλάβει τον Φράνσις Σήρεν, βοηθόν βιβλιοθηκάριον της Κελτικής Βιβλιοθήκης, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι ένα από τα επικίνδυνα μέλη μιας παρανόμου πολιτικής οργανώσεως.
Ο Σήρεν, εν τούτοις, κατόρθωσε να διαφύγει εκ της οπισθίας αυλής, η δε νεαρά Μέιβυ Μακ- Χιου μετά της οποίας συζεί - (Ο Τιμ ρίχνει ματιά στον Πήτερ και συνεχίζει) - έπαθε νευρικόν κλονισμόν και εξέσπασεν εις υστερίαν όταν της ετέθησαν υπό της αστυνομίας ερωτήματα. Την ασθενή ανέλαβαν
να συνεφέρουν διάφοροι συγκάτοικοί της από τα πλαϊνά διαμερίσματα. Δεδομένου ότι υπάρχουν στοιχεία πείθοντα ότι η μυστική αυτή οργάνωσις είναι υπέυθυνος για τας τελευταίας φρικώδεις ανατινάξεις στην Αγγλία, εδόθη διαταγή υπό της αστυνομίας να ελέγχονται όλοι οι λιμένες της Ιρλανδίας δια την σύλληψιν του Φράνσις Σήρεν..."
Κα ΣΗΡΕΝ: Αυτό...Αυτό είναι όλο; (Πηγαίνει το σίδερο στο τζάκι και παίρνει άλλο).
ΠΗΤΕΡ, περπατώντας στην πάνω πλευρά του τζακιού: Δεν είναι αρκετό αυτό; Ένα ντρόπιασμα σ' ολόκληρο τον κάμπο εδώ γύρω. Δεν του'φτανε που ο εφημέριοπς τον έδιωξε απ' το σκολειό γιατί ήταν ένας...ένας...
ΤΙΜ: Ένας αναρχικός, Πήτερ.
ΠΗΤΕΡ: Ναι, ένας αναρχικός ό,τι διάολο κι αν είναι αυτό. Έπειτα η αστοχιά του για μένα. εμένα τον αδερφό του που του στάθηκα πιο πάνω κι από πατέρας από τότε που χάσαμε τον γονιό μας. Πήγε στο Δουβλίνο για να καταντήσει ένας άθρησκος και να ζει μέσα στην αμαρτία με μια σκύλα που κανείς από μας δεν την ξέρει...(Κινείται στο κέντρο, βάθος της σκηνής).
Κα ΣΗΡΕΝ: Μη σεκλετίζεσαι, Πήτερ. Δεν αξίζει τον κόπο να στενοχωριέσαι γι' αυτόν.
ΠΗΤΕΡ, γυρίζει και την κοιτάει: Όχι βέβαια. Άλλοτε όμως τον αγαπούσα. Είχε δυνατό μυαλό και όρεξη για μάθηση.
(Πηγαίνει στα δεξιά του Τιμ που'ναι σκυμμένος στα βιβλία του) Μα το Θεό, και στη σκέψη ακόμα ότι τα διαβάσματά σου μπορεί να σε ρίξουν μια μέρα και σένα στην ίδια αθλιότητα και παλιανθρωπιά, έτσι μου'ρχεται να σου στρίψω το καρύδι.
Κα ΣΗΡΕΝ: Μη Πήτερ. Ξέρεις ότι ο Τιμ δεν είναι το ίδιο με τον άλλον.
ΤΙΜ, μαλακά: Ω, Πήτερ, μπορείς να ξεστομίζεις τέτοια πράγματα για τον φτωχό μικράδερφό σου;
Κα ΣΗΡΕΝ, σιδερώνει το κολλάρο, έχοντας σιδερώσει το πουκάμισο.
ΠΗΤΕΡ, ανακατεύει τα μαλλιά του Τιμ, άτσαλα αλλά με τρυφερότητα: Έλα, μη με ξεσυνερίζεσαι , Τιμ. Έχω πίστη σε σένα.
Όμως όταν θυμάμαι αυτό το μούτρο, φαρμακώνομαι.
ΤΙΜ: Και...θα με στείλεις να σπουδάσω δάσκαλος στο Δουβλίνο όταν θ' αποτελειώσω εδώ τα μαθήματά μου τον άλλο μήνα; Θα με στείλεις, Πήτερ;
ΠΗΤΕΡ, έχει έρθει στο κέντρο: Δεν το'πα; Ναι! (Η κ. Σήρεν ρίχνει ένα ευχαριστημένο βλέμμα στον Τιμ) Χμ. Μπορεί εγώ να'μαι ένας αγράμματος Ιρλανδός παλιοαγρότης, αλλά ο λόγος μου είναι λόγος. (Πηγαίνει κέντρο δεξιά και στρέφεται).
Αν ο Φράνσις ήταν ένας θεοπάλαβος σαν τον Ντε Ντόριαν, θα τον συγχωρούσα. Αλλά να καταφρονέσει τον Εφημέριο, την Εκκλησία και τη νόμιμη Κυβέρνησή μας!
Αναρωτιέμαι τι σόι κοπέλλα είναι αυτή που ζει μαζί του! Θα πρέπει να'ναι άλλου είδους γυναίκα για να στέργει να ζει μ' έναν άντρα μες στο κρίμα. Ο Θεός τα βλέπει αυτά από 'κει πάνω.
ΤΙΜ: Ο Ντεν Ντόριαν τους συναπάντησε το περσινό καλοκαίρι στην ακτή του Όμηθ, οδηγώντας με την καρότσα του κάτι αμερικανούς περιηγητές.
Είναι τόσο όμορφη, λέει, που αν την έβλεπε ο Αρχάγγελος θα του κοβόταν η μιλιά. (Γελάει)
ΠΗΤΕΡ: ΠΟΥΦ! Αυτό το γαϊδούρι ο Ντεν! Εγώ μέχρι τώρα δεν είδα ποτέ μου μια όμορφη γυναίκα που να μην είναι ή πόρνη ή άχρηστη κούκλα που ζει σ τ η ν π λ ά τ η  του άντρα της.
Κα ΣΗΡΕΝ, παίρνοντας το πουκάμισο και το κολλάρο: Άσ' τους αυτούς, Πήτερ, μη σκας την καρδιά σου.
Εσύ μια φορά, βρήκες ένα νοικοκυρόσπιτο στο πρόσωπο της Ροζμέριεν.
(διασχίζοντας τη σκηνή, πίσω απ' το τραπέζι, πάει στον Πήτερ, δεξιά κέντρο)
Έλα τώρα Πήτερ, φόρεσε αυτό το πουκάμισο πριν έρθει ο γέρο Φέλεμ για να κανονίσει το ζήτημα του γάμου σας.
ΠΗΤΕΡ: Ντυσίματα και κουταμάρες. Κι όλα αυτά γιατί θα συναντήσω σε λίγο ένα...ένα νοικοκυρόσπιτο για να κάνω ένα μυαλωμένο γάμο...Πού είναι τα ξενόκουμπά μου;  
.................................................................................................................................
ΠΗΤΕΡ, ανασηκώνεται: Και βέβαια είναι καλό κορίτσι, το βούτυρό της και το ζυμωτό ψωμί της τι σου λένε;! Κι ύστερα είδες τι γεροδεμένη που είναι; Θ' αρμέγει και θα ταΐζει τα γελάδια μια χαρά.
.................................................................................................................................
(γυρίζει και βλέπει τον Τιμ και του λέει): Τι φτιάνεις εκεί Τιμ;
ΤΙΜ, στρέφοντας σ' αυτόν: Διαβάζω ένα περίφημο βιβλίο που δανείστηκα από τη Βιβλιοθήκη. Γράφει για τρία ορμητικά άλογα που τρέχουν ζεμένα σ' ένα αμάξι που το λένε τρόικα. Εκείνος που το'γραψε λέει γι' αυτά πως είναι η ψυχή μιας μεγάλης χώρας που πάντα αγωνίζεται καλπάζοντας.
Άκουσε αυτό το κομμάτι, Πήτερ. (Διαβάζει):
"Ω, τρόικα, μονάχα εδώ μπορούσε να' χεις γεννηθεί μέσα σ' αυτήν την φυλή που πάντα καλπάζει. Τ' άλογά σου ορμούν σαν ανεμοστρόβιλος, κι τροχοί σου γίνονται φτερούγες. Οι δρόμοι τρέμουν στο πέρασμά σου, τα δέντρα στενάζουν και τα γεφύρια βροντούν.
Όλα τα ξεπερνάς κι όλα θα μείνουν πίσω σου όταν ο οίστρος κεντρίσει τ' άλογά σου.
Ω χώρα μου έτσι κι εσύ δεν καλπάζεις;
Αλλά τι ζητάς; Πού θέλεις να φτάσεις...;".
ΠΗΤΕΡ: Αυτός ο φιλαράκος που το 'γραψε έχει κάτι απ' την τρέλα του Ντεν Ντόριαν όταν τρέχει με τ' αμάξι του.
Τιμ, είσαι σίγουρος, όμως, ότι δεν θα κακοφανεί στον εφημέριο, όταν διαβάζεις τέτοια πράγματα;
ΤΙΜ, στρέφει απότομα την καρέκλα του και καθισμένος πιάνει το ερεισίνωτο της καρέκλας): Καημένε Πήτερ, νομίζεις ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο σ' αυτή την ωραία ζωή παρά μόνον ό,τι μας επιτρέπει αυτός ο γερο-γκρινιάρης ο εφημέριος;
Πήτερ, ο κόσμος τραβάει μπροστά. ολοένα βαδίζουμε, Πήτερ, μέσ' από μια χρυσαφένια ομίχλη. Πότε κόβουμε ρόδα από τους φράχτες και πότε σκουντουφλάμε πάνω σε δέντρα και βράχους. Όμως ποτέ δε σταματάμε. Πάντα τραβάμε μπροστά. Μοιάζει σαν να χάθηκε ο Θεός και ψάχνουμε να τον βρούμε. (σταματάει με κομμένη την ανάσα. Ο Πήτερ τον κοιτάει σκεφτικά)
ΠΗΤΕΡ, καθώς ανασηκώνεται: Α, μια και ψάχνεις για το Θεό...όμως αυτός ο Φράνσις με τα μυαλά που είχε...(Πηγαίνει στα δεξιά της καρέκλας του Τιμ)
ΤΙΜ: Δεν θα γίνω σαν τον Φράνσις, Πήτερ. Ο Φράνσις λατρεύει το αίμα και το σίδερο, ενώ εγώ λατρεύω κάτι που φλέγεται μέσα σε χρώματα και που δεν έχει όνομα.
ΠΗΤΕΡ, πιάνοντάς τον απ' τον ώμο: Σε πιστεύω, Τιμ. Ξακολούθησε τα διαβάσματά σου κι όταν πάρεις το χαρτί σου απ' το σκολειό εδώ, εγώ θα σου κάνω όλα τα έξοδα για τις σπουδές σου στο Δουβλίνο.
(Πηγαίνει αριστερά, κέντρο, περνώντας το τραπέζι). (Ο Ντεν Ντόριαν βάζει το κεφάλι του απ' τ' ανοιχτό παράθυρο. Κρατάει στο χέρι του μαστίγιο. Είν' ένας άντρας μέχρι 30 χρονών με αδρά χαρακτηριστικά, αεικίνητο βλέμμα, κακοζωισμένος κι ατημέλητα ντυμένος. Βγάζει το λαιμό του σαν καμηλοπάρδαλις κάθε φορά που μιλάει και γελάει πάντα λαχανιαστά. Είναι ένας αδιόρθωτος ρομαντικός. Το ένα του μάτι είναι κατάμαυρο από χτύπημα γροθιά.)
ΝΤΕΝ: Έι,τι σκαρώνετε εσείς εδώ;
ΤΙΜ, με χαρά: Ω, ο Ντεν!
..............................................................................................................................................................

*

 Ο Πωλ Βίνσεντ Κάρολ είχε πάρει μέρος στην επανάσταση της πατρίδας του εναντίον των Άγγλων από το 1916 μέχρι το 1921, οπότε λευτερώθηκε η Νότιος Ιρλανδία με πρωτεύουσά της το Δουβλίνο. Όταν παραιτήθηκε από δάσκαλος, το 1937, αφιερώθηκε στο γράψιμο.

 Επηρεασμένος από τον σπάνιο τύπο του μυθοπλάστη της πατρίδας του, ξεκίνησε για να δημιουργήσει τον εξαίσιο ήρωά του, τον Ντεν Ντόριαν στο γεμάτο ποίηση, φαντασία, συγκίνηση και συναρπαστικό από ενδιαφέρον έργο του "Η κοιμισμένη τρέλα" ("The Old Foolishnes").
Στο έργο αυτό, το πνεύμα του συγγραφέα, με τα χείλη του αεικίνητου και τρισχαριτωμένου Ντεν Ντόριαν, αποσκοπεί να φέρει στην επιφάνεια τις αρχέγονες δυνάμεις, την πρωτόγονη εκείνη ορμή που έβαλε κάποτε ο άνθρωπος μέσα στους ρωμαλέους θρύλους της πατρίδας του και που, άμα απομακρυνθεί απ' αυτούς, χάνει τον εαυτό του, χάνει τον έρωτα για τη ζωή και γίνεται ένας νυσταλέος νοικοκυράκος μέσα στο φοβισμένο κλίμα της παπαδοκρατούμενης κοινωνίας του.

 *

 Χώρα φτωχή είναι και η Ιρλανδία, με μια φτώχεια τόσο άφθονη, που αναγκάζει τον πληθυσμό της να μεταναστεύει ομαδικά και ν΄αφήνει εκείνους που μένουν να χαροπαλεύουν με τον άγριο ωκεανό πάνω στα ψαροκάικα ή να φυτοζωούν καλλιεργώντας τα βραχώδη λιανοχώραφά τους. Λαός οξύθυμος, βίαιος κι ενθουσιώδης οι Ιρλανδοί, δίνουν συνεχή διέξοδο στις στερήσεις τους με την ποίηση, με τους θρύλους και τις ωραίες εκείνες μπαλάντες, που ανιστορούν τον κόσμο των αισθημάτων και τραγουδούν τη λεβεντιά και τους καημούς των ηρώων της χώρας τους - μυθικών και φανταστικών.
Έχουν μιαν ιδιαίτερη κλίση, να συνενώνουν την ποίηση με τη ζωή τους, ν' αντλούν το χιούμορ απ' τους θυμούς και τη δυστυχία τους και να διασταυρώνιουν τον κόσμο της φαντασίας με την καθημερινή ζωή.
_____

Οι σημειώσεις και η μετάφραση είναι του Μήτσου Λυγίζου.

ΝΕΑ ΤΕΥΧΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:12 μ.μ.

0


ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τεύχος 1858

ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΘΕΕ ΜΑΣ,ΟΥΓΚΑΝΤΑ / Η ΜΑΓΙΑ Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΣΤΙΧΟΙ, ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 9:12 μ.μ.

0


ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 Καλωσόρισες, νέο
φεγγάρι! Μα πώς
αλλάζεις τόσο γρήγορα;

 Αν και τρως, γίνεσαι
μικρότερο. Ό,τι
κι αν τρώω - εμένα
με κάνει μεγαλύτερο

 *

 ΘΕΕ ΜΑΣ...
(σαν παιδικό)

 Θεέ, προσευχόμαστε
σε Σένα. Δος μας
πρώτα τη βροχή.
Ρίξε μια καλή ματιά
και στο γάλα,
στο πιοτό μας. Όλοι μας
δουλεύουμε! Φύλαξε
και τα θηλυκά των ανθρώπων
και των ζώων - που'χουν
στην κοιλιά μωρό.

 *

Η Μάγια η κουκουβάγια

(Μιχάλης Ανδρονίκου, Νίκος Αϊβαλής)

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 1:14 μ.μ.

0


Η (δέκατη πέμπτη) ανανέωση ύλης της ιστοσελίδας ολοκληρώθηκε στις 30 Απρίλη. Η επόμενη ανανέωση θα γίνει στις 30 Αυγούστου 2013.

 Το συνολικό περιεχόμενο της ιστοσελίδας υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα που, στο σύνολό τους, ανήκουν στους δημιουργούς.

 Ειδικοί κωδικοί πρόσθετης πνευματικής κατοχύρωσης, RE
908614199GR και RE908614208GR. 
___________________

ΤΑΣΣΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ, ΑΛΛΟΙΩΣΗ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΗΓΑΔΙ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗΣ, κρης, ΣΤΗ ΛΙΛΑ, ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΚΟΙΜΑΤΑΙ, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΡΙΩΝ ΗΧΩΝ

Posted by Ίδρυμα Ποίησης | Posted in | Posted on 1:13 μ.μ.

0



Τάσσος Ρούσσος

Αλλοίωση

Τα βήματα ξεκινούν απ’ τη μνήμη.
Πατούν την απέραντη χλόη και λυώνουν ύστερα
στη χαμηλή συννεφιά
που φεύγει κι αυτή στο απομεσήμερο.
Το μουσκεμένο ξεράγκαθο μύριζε Κυριακή
λοξό οικόπεδο
γεμάτο γιαλιά και κονσερβοκούτια.
Ένα σάπιο πουλί στον ουρανό
πήγαινε με τον ήχο της καμπάνας
κι ο ήλιος χτυπούσε τα μηλίγγια
λάμποντας στα γόνατα των κοριτσιών.
Κάπου βαθιά φώναζες:
«Γελάω τώρα που πεθαίνεις.
μη με αγαπήσεις, θα φύγω» φώναζες
πίσω απ’ τα μαύρα δέντρα.
«Έγινα αυτοκίνητο που δέχεται τους ξένους
μη με αγαπήσεις».

Προχώρησα σταθερά προς το αδιέξοδο.

*

Γιώργος Μαρκόπουλος

Πηγάδι

Και ξάφνου, εκείνο το βράδυ, η αυλή της πολυκατοικίας φωτίστηκε, φώτα πολλά. Αυτοί βγήκαν έξω. Μουσική στη διαπασών αναδίνονταν απ’ το δωμάτιό τους. Εκείνη η χοντρή γυναίκα, με κάλτσες χούλα χουπ, χόρευε έναν σκοπό παρεφθαρμένης όπερας. Ο κοντός άνθρωπος, έδωσε μια και έγινε ταχυδακτυλουργός, ο άντρας της, έβγαζε πουλάκια απ’ το καπέλο του, μαύρα γάντια… Ο μεγάλος γιος, στα κάτασπρα ντυμένος, με καλσόν ολόσωμο, κινιόταν με ένα στεφάνι χορού στη μέση, ο μικρός έστησε πανί, τον μπερντέ κοινώς που λεν και έπαιζε και έπαιζε και γελούσε και γελούσε, μέχρι σκασμού, ώσπου τον έραψεν ο ταχυδακτυλουργός στην κοιλιά… - Οι κυρίες βγήκαν στα μπαλκόνια. «Οι θυρωροί…, οι θυρωροί έχουν πάρτυ καλέ, έχουν πάρτυ…»

Δεν υπάρχει τίποτα, λοιπόν, εκεί τώρα και οι θυρωροί ξανακουμπώθηκαν στο σακάκι τους, προσποιούμενοι τον ανήξερο.

Όμως, εκείνο το πηγάδι που βλέπω κάθε βράδυ, στην αυλή, ποιος θα το κλείσει, τελοσπάντων , να μη χάσκει!

*

Γιώργος Τσακιράκης, κρης

Στη Λίλα, που ίσως κοιμάται

Και της το ’χα πει…
Απόψε μην κοιμηθείς εδώ.
Κανείς δεν θα θαυμάσει
τα πολύχρωμα πέπλα των
δρόμων που άπλωσες πάνω στο
νεκρό φορτηγό σαν ουράνια τόξα.

Και της το ’χα πει…
Απόψε μην κοιμηθείς εδώ.
Γύρω σου άπειρα χέρια ανοιχτά
κατά τη Μέκκα κι εσύ
η ενδιάμεση προδοσία τους.                                   

Στο είχα πει… Μην κοιμηθείς εδώ.
Και με κοίταζες εκστατική, σαν
μοιραίο προφήτη χωρίς Ιερουσαλήμ
που μου ιστόρησες πως θέλεις να πας.

Γύρω σου άγρια πανιά και χόρτα
χωρίς άνεμο και περιττώματα
ενός τρίτου κόσμου, αρχαίου,
διψασμένου κι αθώα επικίνδυνου.

Και στο ’χα πει… Αλλά κοιμήθηκες
μέσα σε χαμόγελο από δίψα.
και το πρωί το ψωμί σου σε
περίμενε. τα παπούτσια σου-
εκείνα τα μποτάκια από απάτητα
βήματα- έμειναν κρεμασμένα
σε σάπια μοναχικά σίδερα. το
σακκίδιό σου να κοιτάζει
αμίλητο με ορθάνοιχτα χείλη
εφτάφωτα φώτα που δεν άναψαν.

Ο νυφικός σου θάλαμος- εκείνο
το ξεχαρβαλωμένο φορτηγό
που έγειρες αταξίδευτη-
κατοικήθηκε απ’ την Περσεφόνη,
που σου ’φερε το ακριβό υφαντό
αλλά δεν σε βρήκε.

Ίσως κείνη τη νύχτα να πήρες
τη θέση της κι εκείνη σε
περίμενε ανώφελα, πλην στέλνοντας
ερινύες στην χαμένη μου αθωότητα.

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)